‘Je houdt niet van me, Julia,’ zei Elara met een diepe en onmiskenbare droefheid. ‘Je bent verbaasd over hoe ik je dingen laat zien. Je bent verbaasd over het vangnet dat ik je bood. Maar je hebt het weggeknipt.’
Ze draaide zich om naar Sebastian Vae, die als een waterspuwer aan de rand van de kamer stond te wachten.
« Meneer Vae. »
“Ja, mevrouw de president.”
“Trek het uit.”
Sebastian deed een stap naar voren en greep Julia stevig bij haar arm.
‘Nee! Laat me los! Ik ben de CEO!’ ‘Werk voor mij!’ schreeuwde Julia, terwijl ze wild om zich heen sloeg toen Sebastián en een andere bewaker hem naar de uitgang sleurden. ‘Elara, zeg dat ze moeten stoppen! Ik ben de eigenaar van dit bedrijf! Ik ben trouwens de eigenaar van die vijfhonderd en één!’
Elara pakte de microfoon van het podium. Ze schreeuwde niet. Ze sprak duidelijk en richtte haar woorden tot de vertrekkende persoon.
In werkelijkheid, Julia, artikel 14, sectie B van de oprichtingsstatuten. In geval van ernstige nalatigheid of fraude van de CEO behoudt de belangrijkste investeerder zich het recht voor om het Nieuwe Uitwisprotocol in te roepen.
‘Wat?’ riep Julia, terwijl ze haar hielen in het tapijt zette.
‘Sebastián,’ beval Elara. “Implementeer het protocol.”
Sebastián raakte zijn oor aan. « Uitvoeren. »
Op dat precieze moment begon Julia’s telefoon, die in haar smokingzak zat, hevig te trillen. Geen enkel telefoontje, alleen een stortvloed aan meldingen.
Hij liet plotseling zijn telefoon vallen, greep hem er wanhopig uit om zijn advocaat te bellen en staarde naar het scherm.
Melding: Gezichtsherkenning niet herkend.
Melding: Apple Pay: Kaart geweigerd.
Melding: American Express-account gesloten door de uitgever.
Melding: Toegang tot Tesla-sleutel ingetrokken.
Melding: Smart Lock-gebruiker « Julia » verwijderd.
« Wat ben je aan het doen?! » riep Julia, terwijl ze staarde naar het apparaat dat in haar handen in een baksteen was veranderd.
—Mijn rekeningen, mijn auto, alles wat je bezit—Elara’s stem galmde door de gang—was gehuurd op naam van het bedrijf. De auto, het appartement, de creditcards… zelfs de telefoon.”
Wat heb je in je hand?
Julia keek op, met angst in haar ogen.
“Maar mijn geld, mijn persoonlijke spaargeld…”
