‘De president,’ spotte Julia. ‘Waarschijnlijk de president van Aurora. Kijk eens: ik ben de eerste die je de hand schudt.’
Julia deed een stap naar voren, trok Isabella met zich mee en ging aan de voet van de trap staan. Ze wilde de perfecte foto: de CEO van Thor Enterprises die de mysterieuze investeerder begroette.
De deuren gingen krakend open.
Maar het was een Zwitserse cowboy in een pak.
Het silhouet was vrouwelijk.
De figuur verscheen in het licht en een collectieve zucht van verbazing ging door de kamer, zo heftig dat het leek alsof alle zuurstof uit de lucht werd gezogen.
De vrouw bovenaan de trap droeg een middernachtblauwe fluwelen jurk, ingelegd met verpulverde kunstmatige diamanten die het lamplicht weerkaatsten als een sterrenstelsel.
Majestueus. Onmogelijk. Onmogelijk te negeren. Haar haar, dat gewoonlijk in een nonchalante knot was opgestoken, viel nu in elegante Hollywood-golven.
Om haar nek schitterde iets wat leek op het « Hart van de Oceaan », een saffier zo enorm dat het heel goed het Hart van de Oceaan had kunnen zijn.
Ze sloeg haar blik niet neer. Ze staarde voor zich uit met ogen zo koud als staal.
Julia liet haar champagneglas vallen. Het spatte in duizenden stukjes uiteen en de scherven belandden op Isabella’s schoenen. Geen van beiden merkte het.
Julia sloot haar ogen. Haar hersenen konden niet bevatten wat ze zag. Ze leek op Elara… maar dat kon ze niet zijn. Elara was thuis. Elara was eenvoudig. Elara was uitgeschakeld.
De vrouw begon af te dalen. Elke stap was weloverwogen, elke beweging straalde kracht uit.
De ceremoniemeester kondigde aan, met een licht trillende stem:
Dames en heren, ik verzoek u op te staan om de oprichtster en presidente van de Aurora Group, mevrouw Elara Vape-Thor, te verwelkomen.
De stilte die volgde was oorverdovend. Julia’s knieën trilden. Isabella staarde hem aan met wijd opengesperde ogen.
« Ik dacht dat je zei dat ik een huisvrouw was. »
Elara bereikte de onderkant van de trap en bleef een meter van Julia staan. Ze keek hem niet aan. Ze keek dwars door hem heen, recht naar Arthur Sterling, die zijn hoofd boog als teken van respect. Toen richtte ze haar blik langzaam weer op haar man.
‘Hallo Julia,’ zei ze. Haar stem galmde door de gang, zacht maar dodelijk. ‘Ik denk dat er een fout is gemaakt met de gastenlijst. Blijkbaar ben ik eraf gehaald… dus heb ik besloten het huis te kopen.’
Die van
Hou op met doen alsof, Elara. Je hebt je lolletje gehad. Je hebt me voor schut gezet. Teken nu de papieren met Arthur, zodat ik naar huis kan.
Arthur Sterling keek op, niet onder de indruk.
« Julia, we zijn midden in een discussie over wereldwijde toeleveringsketens, iets wat je tijdens onze vorige bijeenkomst maar moeilijk kon uitleggen. »
« Ze weet helemaal niets van toeleveringsketens, » snauwde Julia, terwijl ze met een trillende vinger naar zijn vrouw wees. « Ze zit thuis hortensia’s te planten. » Ik heb dit bedrijf opgebouwd. Ik heb achttien uur per dag gewerkt.
Elara zette haar wijnglas neer. Het zachte getik klonk in de gang, waarna het steeds weer stilviel.
« Dagen van achttien uur? » vroeg Elara zachtjes. « Laten we het precies zeggen. Je bracht vier uur door op kantoor, drie uur lunchpauze, twee uur in de sportschool… en de rest besteedde je aan cliënten zoals Isabella. »
« Dat is een leugen! Echt waar! »
