« Het gaat niet beter met me, Catherine, » fluisterde Elara tegen het glas. « Ik ben er gewoon helemaal klaar mee. »
Diezelfde middag was de regen gestopt, waardoor de stad schoon en helder onder een stralende zon lag. Elara stapte de lobby van de Aurora Thor Tower uit.
« Uw auto staat klaar, mevrouw, » zei de valet, terwijl hij de deur van de zilveren Rolls-Royce opende.
« Nee, dank je wel, James, » zei Elara, terwijl ze haar sjaal rechtzette. « Ik denk dat ik vandaag een wandeling ga maken. »
« Loopt u maar, mevrouw? Maar de paparazzi… »
« Maak foto’s van me, » zei Elara, terwijl ze haar zonnebril opzette. « Ik heb niets te verbergen. »
Ze liep over de stoep en ging op in het ritme van New York City. Jarenlang had ze met gebogen hoofd gelopen, in een poging onopgemerkt te blijven, om Julia niet in verlegenheid te brengen. Vandaag liep ze met een zelfverzekerde tred die de ruimte beheerste.
Ze liep langs een kiosk. Op de cover van Business Weekly stond haar gezicht; geen wazige paparazzifoto, maar een studiofoto die ze zelf had gemaakt.
De kop luidde: « De stille architect aan het woord: hoe Elara Thor een miljardenimperium redde. »
Ze bleef staan om ernaar te kijken. Naast de stapel tijdschriften lag een roddelblad met een kleinere kop in de hoek: « Julia Thor, in verwarde staat, gespot terwijl ze een broodje at op de stoep. »
Haar telefoon trilde. Het was een bericht van Arthur Sterling.
Elara, de Europese delegatie vraagt of je volgende week naar Parijs kunt vliegen voor de top. Ze willen het hebben over het patent voor schone energie. Mijn vrouw wil ook graag weten of je vanavond met ons wilt dineren. Geen zakelijke gesprekken, gewoon een goed glas wijn.
Elara antwoordde:
Zeg tegen de delegatie dat ik er zal zijn en vraag je vrouw om de Cabernet Sauvignon open te maken. Ik neem het dessert mee.
Ze stopte haar telefoon weg, sloeg een hoek om en liep Central Park in. Het stadslawaai vervaagde en werd vervangen door het geritsel van de bladeren. Ze liep richting het echte werk.
Zes maanden geleden was ze een vrouw die werd gedefinieerd door haar huwelijk: een echtgenote, een naam die van de gastenlijst werd geschrapt, een lastpost.
Ze bleef staan voor een enorm perk vol bloeiende hortensia’s: blauw, paars en roze, een explosie van kleur. Ze strekte haar hand uit en raakte een bloemblad aan. Delicaat, maar toch veerkrachtig. Het had de winter overleefd om nu in het zonlicht te bloeien.
Een jonge vrouw van in de twintig zat vlakbij bloemen te schetsen. Ze keek op, zag Elara, en haar ogen werden groot.
« Pardon, » stamelde het meisje. « Bent u… bent u…? »
Elara keek verrast naar beneden.
« Ja, dat ben ik. »
Het meisje schrok en liet haar schetsboek vallen.
« Oh mijn God! Ik heb net je toespraak op de aandeelhoudersvergadering op internet gezien. » Die over het erkennen van je eigen waarde. Ik wilde je gewoon even bedanken. Mijn vriend zei dat mijn kunst tijdverspilling was, dat ik hem moest helpen met zijn startup. Vanmorgen heb ik het uitgemaakt vanwege jou.
Elara voelde een brok in haar keel. Ze keek naar het meisje: zo jong, zo vol potentie, staand op dezelfde rand waar Elara ooit had gestaan.
‘Hoe heet je?’ vroeg Elara.
“Sophie.”
Elara greep in haar tas en haalde er een visitekaartje uit: dik, crèmekleurig papier met gouden reliëf.
« Sophie, » zei Elara, terwijl ze het haar overhandigde, « als je portfolio klaar is, bel dan dit nummer. Aurora Thor zoekt creatieve adviseurs voor ons nieuwe merk. We hebben mensen nodig die begrijpen dat kunst geen tijdverspilling is; het is de ziel van inspiratie. »
Sophie keek naar de kaart, haar handen trilden.
« Dankjewel… ontzettend bedankt. »
‘Je hoeft me niet te bedanken,’ zei Elara, en ditmaal verspreidde haar glimlach zich over haar ogen, waardoor ze fonkelden als de diamanten die ze nu droeg. ‘Beloof me alleen één ding.’
‘Alles,’ fluisterde Sophie.
