De figuur verscheen in het licht en een collectieve zucht van verbazing ging door de kamer, zo heftig dat het leek alsof alle zuurstof uit de lucht werd gezogen.
De vrouw bovenaan de trap droeg een middernachtblauwe fluwelen jurk, ingelegd met verpulverde kunstmatige diamanten die het lamplicht weerkaatsten als een sterrenstelsel.
Majestueus. Onmogelijk. Onmogelijk te negeren. Haar haar, dat gewoonlijk in een nonchalante knot was opgestoken, viel nu in elegante Hollywood-golven.
Om haar nek schitterde iets wat leek op het « Hart van de Oceaan », een saffier zo enorm dat het heel goed het Hart van de Oceaan had kunnen zijn.
Ze sloeg haar blik niet neer. Ze staarde voor zich uit met ogen zo koud als staal.
Julia liet haar champagneglas vallen. Het spatte in duizenden stukjes uiteen en de scherven belandden op Isabella’s schoenen. Geen van beiden merkte het.
Julia sloot haar ogen. Haar hersenen konden niet bevatten wat ze zag. Ze leek op Elara… maar dat kon ze niet zijn. Elara was thuis. Elara was eenvoudig. Elara was uitgeschakeld.
De vrouw begon af te dalen. Elke stap was weloverwogen, elke beweging straalde kracht uit.
De ceremoniemeester kondigde aan, met een licht trillende stem:
Dames en heren, ik verzoek u op te staan om de oprichtster en presidente van de Aurora Group, mevrouw Elara Vape-Thor, te verwelkomen.
De stilte die volgde was oorverdovend. Julia’s knieën trilden. Isabella staarde hem aan met wijd opengesperde ogen.
« Ik dacht dat je zei dat ik een huisvrouw was. »
Elara bereikte de onderkant van de trap en bleef een meter van Julia staan. Ze keek hem niet aan. Ze keek dwars door hem heen, recht naar Arthur Sterling, die zijn hoofd boog als teken van respect. Toen richtte ze haar blik langzaam weer op haar man.
‘Hallo Julia,’ zei ze. Haar stem galmde door de gang, zacht maar dodelijk. ‘Ik denk dat er een fout is gemaakt met de gastenlijst. Blijkbaar ben ik eraf gehaald… dus heb ik besloten het huis te kopen.’
Die van
