Julia Thor bekeek de digitale gastenlijst voor de belangrijkste avond van zijn leven en deed het ondenkbare. Met één tik verwijderde hij de naam van zijn vrouw.
Hij vond haar te gewoon, veel te onaantrekkelijk, te gênant om aan zijn zijde te staan op het Vaguardia Gala van de multimiljonair.
Hij dacht dat hij zijn imago beschermde. Hij had geen idee dat hij daarmee zijn eigen doodvonnis tekende.
Hij wist niet dat de vrouw die in een trainingspak thuis op hem wachtte, gewoon een huisvrouw was. Hij wist niet dat al die pracht en praal niet voor hem, maar voor haar was klaargemaakt.
En toen de deuren van de grote zaal eindelijk opengingen, verloor Julia niet alleen zijn reputatie; hij besefte dat hij in de schaduw van een koningin had geleefd, en dat de koningin die avond zou komen om haar kroon terug te eisen.
In het penthousekantoor van Thor Enterprises hing een geur van espresso, duur leer en arrogantie.
Julia Thor, een man die onlangs op de cover van Forbes had gestaan onder de kop « De toekomst van technologie », stond naast een metershoge verticale wand met uitzicht op de grijze skyline van Manhattan.
Ze schoof haar op maat gemaakte manchetten recht, de gouden schakels weerkaatsten het middaglicht.
« Meneer, de definitieve gastenlijst voor het Vaguard Gala wordt over tien minuten afgedrukt, » zei zijn assistent, Marc.
Marc was jong, efficiënt en scherpzinnig; hij werkte al lang genoeg bij het bedrijf om de scheuren in het fundament te zien die Julia liever negeerde. Julia draaide zich om en ging weer achter haar mahoniehouten bureau zitten.
“Laat me het nog één keer zien.”
Marc gaf haar de tablet. Julia scande de namen. Het was een bijeenkomst van de wereldwijde elite: magnaten, Texaanse oliemagnaten, tech-ondernemers uit Silicon Valley en leden van Europese koninklijke families.
Het was de avond waar Julia al vijf jaar naartoe werkte. Die avond was ze niet zomaar aanwezig; ze was de hoofdspreker. Er werd van haar verwacht dat ze een fusie zou aankondigen die haar voor de derde keer multimiljonair zou maken.
Haar vinger bleef even rusten op een naam bovenaan de VIP-lijst: Elara Thor.
Julia perste haar lippen op elkaar. Een mengeling van irritatie en schaamte vulde haar borst.
Ze zag Elara voor zich: lief, kalm, de vrouw die oversized truien droeg, haar dagen doorbracht in de tuin van haar landgoed en voor wie een wilde avond bestond uit het bakken van zuurdesembrood.
Zij was de vrouw die hem had gesteund toen hij een blanke student was. Ja, ze had de huur betaald toen haar eerste bedrijf failliet ging, maar dat was toen. Dit was nu.
« Ze is kassière, » mompelde Julia.
‘Meneer?’ vroeg Marcos verward.
« Elara, » zei Julia koud. « Ze is niet klaar voor deze mensen, Marcos. Je weet hoe ze is. Ze zit in een hoekje met een glas water. »
Ze weet niet hoe ze moet omgaan met anderen. Ze draagt jurken die eruitzien alsof ze zo uit een warenhuis komen. Vanavond draait het om macht. Het draait om imago.
Julia moest denken aan de vrouw die in de lobby van het Ritz-Carlton op hem wachtte: Isabella Ricci. Isabella was een covermodel en merkambassadeur.
Ze was intelligent, ambitieus en zo adembenemend mooi dat ze alle aandacht naar zich toe trok. Ze wist hoe ze moest lachen om slechte grappen, investeerders in het oor moest fluisteren en er onberispelijk uit moest zien naast hen, zelfs voor de paparazzi.
« Neem haar mee naar buiten, » zei Julia.
