‘Dat was volledig Isabella’s idee,’ zei Charles, en zijn ogen vulden zich met woede. ‘Ze wilde dit gebruiken om van je af te komen. Ze heeft je nooit echt geaccepteerd. Ze keek neer op je achtergrond. Voor haar was de baby niet haar kleinkind. Het was een lastpost – iets dat moest worden verwijderd zodat Alex later zijn leven opnieuw kon opbouwen met een rijkere vrouw die hem kon helpen.’
Elk woord trof me als een hete naald.
Haar verdriet was gespeeld. Maar haar wreedheid jegens mij was echt.
Ze had de tragedie van haar eigen zoon – echt of in scène gezet – gebruikt om haar egoïstische plan uit te voeren. Ze had mij bedrogen, en Alex ook.
‘Hoe kan een moeder zo meedogenloos zijn?’ fluisterde ik.
Ik kon niet meer huilen. De pijn was ondraaglijk. Vanbinnen voelde ik alleen nog maar bittere verontwaardiging en walging, zo diep dat het leek alsof het in mijn botten zat.
‘En waar is Alex nu?’ vroeg ik, met een schorre stem.
Charles schudde zijn hoofd. « Ik weet het niet zeker. Nadat hij alles geregeld had, vertrok hij – volgens Isabella’s instructies. Hij denkt dat hij het juiste doet om je te beschermen. Hij heeft geen idee dat zijn eigen moeder thuis probeert je te vernietigen. »
Charles greep in zijn zak en haalde er een oude telefoon uit.
‘Dit is de telefoon die Alex gebruikte om contact met me op te nemen voordat hij vertrok,’ zei hij. ‘Hij heeft alle gegevens gewist, maar ik denk dat er nog sporen zijn. Hij zei tegen me: « Als er iets ergs met Sophia gebeurt, geef haar deze telefoon dan. »‘
Ik nam de telefoon aan, trillend. Het voelde als de doos van Pandora – hoop en horror in één doos opgesloten.
Op dat moment begreep ik dat mijn strijd niet alleen zou gaan om het vinden van mijn man.
Het zou ook betekenen dat ik Isabella’s ware aard zou onthullen – dat ik gerechtigheid zou eisen voor mezelf, voor mijn zoon en voor Alex, die werd bedrogen door de persoon die hem had moeten beschermen.
Maar ik wist niet dat het openen van die telefoon een nog veel verschrikkelijkere waarheid aan het licht zou brengen.
Een complot dat niet alleen op mij gericht was, maar ook op Alex’ leven.
Na mijn vertrek uit Serenity Café werd mijn hart een ware storm.
Het besef dat Alex nog leefde, had nauwelijks de tijd om tot me door te dringen, of het werd alweer overschaduwd door de waarheid over Isabella.
Ik ben niet teruggegaan naar de ellendige kamer die ik had gehuurd. Het voelde er niet meer veilig.
Dr. Ramirez – zo attent, zo kalm – regelde een nieuwe plek voor me, een klein appartement in een rustig woongebouw. Alex had hem gevraagd het klaar te maken « voor het geval er iets mis zou gaan », had hij gezegd.
Die woorden deden pijn. Alex had geprobeerd op elk mogelijk gevaar voorbereid te zijn.
Hij had de wreedheid van zijn moeder onmogelijk kunnen voorzien.
Die avond zat ik alleen in het schone, opgeruimde appartement. Licht stroomde door het raam naar binnen en wierp heldere strepen op de vloer, maar het kon de kou in mijn borst niet verdrijven.
Alex’ oude telefoon lag stil en glanzend op tafel, als een deur naar een wereld die ik nooit had gekend. Ik was bang – echt bang – dat het openen ervan me zou dwingen iets nog ergers onder ogen te zien.
Maar ik kon niet eeuwig blijven rennen.
Ik haalde diep adem, pakte de telefoon en drukte op de aan/uit-knop.
Het scherm lichtte op en vroeg om een wachtwoord.
Ik probeerde Alex’ verjaardag, mijn verjaardag, onze trouwdag – fout. Mijn handen trilden. Ik stond op het punt het op te geven toen ik me iets herinnerde wat Alex ooit, gekscherend, had gezegd, alsof het niets voorstelde.
‘Dit is het belangrijkste getal van mijn leven,’ had hij gekscherend gezegd. ‘Mocht er ooit iets gebeuren, gebruik dit dan.’
Destijds had ik gelachen.
Bevend voerde ik vervolgens de reeks getallen in.
Klik.
