Hij had gelijk.
Ik kon niet instorten.
Ik moest kalm blijven.
Ik moest de beste actrice van mijn leven worden – alleen al om die demon te overleven.
De volgende dag belde ik Isabella.
Ik huilde aan de telefoon en vertelde haar dat ik erover had nagedacht, dat ik niet zonder mijn kind kon leven, dat ik het niet zou « wegdoen ». Maar ik vertelde haar ook dat ik te veel verdriet had om in dat huis te blijven. Ik zei dat ik een rustige plek zou zoeken om mijn zwangerschap door te brengen en op de geboorte van de baby te wachten.
Er viel een stilte aan de lijn.
Tot mijn verrassing stemde Isabella vervolgens toe.
‘Welnu,’ zei ze koeltjes, ‘als je eenmaal hebt besloten, doe dan wat je wilt. Beschouw het als een kans die ik je geef.’
Ze hing op.
Ik wist dat ze niet uit medelijden had ingestemd. Ze stemde toe omdat mijn verdwijning haar plan duidelijker maakte. Een weduwe zo diep bedroefd dat ze in stilte verdween – om nooit meer terug te keren.
Een script dat wel erg geloofwaardig is.
In de dagen die volgden, begonnen Charles en ik een race tegen de klok.
Charles gebruikte zijn contacten om de weinige aanwijzingen die Alex mogelijk had achtergelaten te achterhalen. Ik doorzocht mijn eigen geheugen en ging op zoek naar elke losse opmerking die Alex ooit had gemaakt, elke plek die hij had genoemd, elke naam die hij terloops had laten vallen.
En toen flitste er een vage herinnering door mijn hoofd.
Een toevluchtsoord.
Hij had het er eens over gehad – de plek waar zijn grootmoeder van moederskant haar laatste jaren had doorgebracht. Hij zei dat het er vredig was, ver weg van de wereld. Hij grapte zelfs: « Als we er ooit te moe van worden, gaan we hier met pensioen. »
Destijds had ik gelachen.
Mijn maag trok samen.
Ik heb online gezocht. De plek heette St. Jude’s Retreat, diep in de Adirondack Mountains – bijna een dag rijden van de stad, geïsoleerd van de buitenwereld.
Zou hij daar kunnen zijn?
Ik vertelde het aan Charles. Hij verstijfde even en knikte toen.
« Alex hield zielsveel van zijn oma, » zei hij. « Dat was misschien wel de enige veilige plek waar hij aan kon denken. »
Maar toen fronste hij zijn wenkbrauwen. « De weg is lang. En je bent zwanger. Je kunt niet gaan. »
‘Ik moet wel,’ zei ik, en ik was verbaasd over hoe kalm mijn stem klonk. ‘Als alleen jij gaat, laat hij zich misschien niet zien. Als ik er ben, vertrouwt hij er misschien op dat het veilig is.’
Na enig debat stemde Charles uiteindelijk toe onder één voorwaarde:
Dokter Ramirez zou met ons meegaan om voor me te zorgen.
De reis om mijn man te redden is officieel begonnen.
En ik had geen idee dat deze tocht door de ruige bergen niet zomaar een zoektocht was.
Het was weer een valstrik.
En de persoon die erachter stond te wachten, was iemand die ik me nooit had kunnen voorstellen.
Die nacht hebben we ons voorbereid.
