Maar het was te laat. Een vrachtwagen kwam met hoge snelheid van achteren aanrijden en ramde zijn auto. Hij week uit en de auto stortte van de klif.
Daarna… duisternis.
‘Een vreemd bericht,’ fluisterde ik, mijn hart bonzend. ‘Wie heeft het je gestuurd?’
Alex fronste zijn wenkbrauwen en probeerde via beschadigde herinneringen iets te achterhalen.
‘Ik weet het niet,’ zei hij. ‘Het is een nummer dat niet is opgeslagen. Maar… voordat ik wegging, heb ik mijn reservenummer aan iemand gegeven. Iemand die ik vertrouwde. Iemand die me kon helpen als er iets zou gebeuren. Ik heb hem gezegd dat hij de politie moest bellen als hij me niet kon bereiken.’
Ik verstijfde.
Wie was deze persoon?
Degene die Alex waarschuwde, was waarschijnlijk dezelfde die de politie tipte om mij te redden in St. Jude’s.
Iemand had ons vanuit de schaduw geholpen.
Alex raakte overstuur door de angst die hij voelde na de herinnering aan het ongeluk. Verpleegkundigen probeerden hem te kalmeren. Uiteindelijk viel hij in slaap na een kalmeringsmiddel.
Zodra hij sliep, belde ik rechercheur Morales. Hij was verbijsterd, maar ook blij.
‘Uitstekend,’ zei hij. ‘Dit is een keerpunt. Alex’ getuigenis zal direct bewijsmateriaal zijn. We sturen binnenkort iemand om een officiële verklaring af te nemen.’
Maar de vraag die me bleef bezighouden was nog steeds dezelfde:
Wie was die mysterieuze helper?
Toen Alex wat rustiger was, vroeg ik het nog eens. Hij kon zich de naam niet herinneren.
‘Ik weet alleen nog dat hij een oude vriend was,’ zei Alex hulpeloos. ‘Iemand die ik erg vertrouwde, maar met wie ik het contact was verloren. Ik kwam hem een paar dagen voor alles gebeurde toevallig tegen. Ik had een slecht voorgevoel… dus vroeg ik hem om een oogje op je te houden.’
In de dagen die volgden, terwijl we wachtten tot Alex volledig hersteld was, beleefden we momenten van echte intimiteit – geen leugens, geen geheimen tussen ons. We spraken over de baby, over het leven dat we samen zouden opbouwen.
Vervolgens kwam rechercheur Morales Alex’ officiële verklaring opnemen. Alex vertelde alles tot in detail, en zijn getuigenis kwam perfect overeen met het bewijsmateriaal.
« Hiermee, » zei Morales, « kunnen we aandringen op een internationaal arrestatiebevel voor Romero Vargas. Hij zal zich niet eeuwig kunnen verstoppen. »
Isabella en haar broer stonden terecht voor hun aandeel in de zaak: fraude, samenzwering en het aanzetten tot schade. Ik ben er niet bij geweest. Ik wilde ze geen moment langer mijn ogen geven.
Het leven begon langzaam weer enigszins normaal te worden. Alex’ geheugen keerde bijna volledig terug.
Maar de naam van de mysterieuze vriend bleef onbekend – een onopgeloste kwestie in ons hart.
Totdat ik op een middag Alex’ spullen ophaalde die het ziekenhuis sinds zijn opname had bewaard, en ik iets kleins in zijn jaszak vond.
Een houten sleutelhangertje met een fijn gesneden esdoornblad.
Ik draaide het in mijn hand om, een vreemd vertrouwd gevoel bekroop me.
Ik liet het aan Alex zien.
Hij staarde ernaar, en toen lichtten zijn ogen op alsof er een schakelaar was omgezet.
‘Het esdoornblad…’ fluisterde hij. ‘Het Maple Leaf Café.’
Hij haalde diep adem. « Dat is het. Daar heb ik hem ontmoet. »
Zijn geheugen kwam plotseling weer boven.
‘Die persoon,’ zei hij nu met vastberaden stem, ‘is Marcus.’
‘Marcus?’ herhaalde ik, verbijsterd.
Alex schudde snel zijn hoofd. « Niet Charles. Een ander persoon. Marcus was mijn beste vriend op de universiteit. Zijn familie verhuisde naar het buitenland en we raakten elkaar uit het oog. Ik kwam hem toevallig tegen in dat café. »
Marcus.
Een naam die ik nog nooit had gehoord.
Maar voordat ik meer kon vragen, ging mijn telefoon.
