Maar op het moment dat ik het schoolbal binnenstapte, wenste ik dat ik thuis was gebleven.

De gymzaal was prachtig. Boven mijn hoofd gloeiden de lampen en de muziek dreunde uit de luidsprekers. Om me heen lachten, dansten en poseerden klasgenoten voor foto’s alsof ik er niet eens was.

Ik stond in mijn eentje bij de dranktafel en deed alsof ik berichtjes stuurde naar mensen die mij geen berichtjes stuurden.

Na bijna een uur was ik klaar om te vertrekken.

Toen kwam Caleb naar me toe.

Iedereen kende Caleb. Hij was populair, knap, lang, aanvoerder van het voetbalteam – het type jongen waar meisjes constant over fluisterden. Dat maakte het des te vreemder toen hij nerveus voor me bleef staan.

Toen stak hij zijn hand uit en vroeg: « Zou je met me willen dansen? »

In eerste instantie dacht ik dat het een grap moest zijn.

Maar dat was niet het geval.

Dus ik pakte zijn hand.

Op het moment dat hij me de dansvloer op leidde, begonnen mensen te staren. Ik zag meisjes fluisteren. Sommige jongens keken compleet verbijsterd.

Caleb negeerde ze allemaal.

We hebben de hele nacht gedanst. Op een gegeven moment voelde ik me niet langer onzichtbaar. Mensen bleven naar ons kijken, maar ineens kon het me niet meer schelen.

Caleb behandelde me normaal. Hij liet me lachen.

Aan het eind van de avond wilde ik eigenlijk helemaal niet dat het schoolbal zou eindigen.

Daarna is Caleb, in plaats van met zijn vrienden mee te gaan, met me mee naar huis gelopen.

‘Heb je het leuk gehad vanavond?’ vroeg hij.

‘Ja,’ gaf ik toe. ‘Meer dan ik had verwacht!’

Hij glimlachte, maar er was iets aan hem dat afstandelijk aanvoelde, alsof er iets in hem opgesloten zat dat hij wilde zeggen maar niet kon.