De meeste mensen hebben een bus WD-40 binnen handbereik en staan er zelden bij stil. Hij staat op planken in de garage, onder de gootsteen in de keuken en in gereedschapskisten – altijd klaar om een piepend geluid te verhelpen of iets vastzittends los te maken. De blauw-gele bus is zo vertrouwd dat het etiket bijna onopgemerkt blijft. Maar ondanks het wijdverbreide gebruik blijft de betekenis achter de naam WD-40 voor velen een mysterie.
De vraag komt meestal op tijdens een klein, alledaags probleempje. Een verroeste bout wil niet losdraaien. Een tuinslangmondstuk zit muurvast. Je spuit, wacht even, en plotseling is het probleem opgelost. En dan dringt het tot je door: waar staat WD-40 eigenlijk voor?
Als je de vraag stelt, leidt het antwoord tot een verrassend fascinerende ontstaansgeschiedenis – een verhaal dat niet geworteld is in garages of werkplaatsen, maar in de wetenschap van de Koude Oorlog.
Ontstaan uit een militair probleem
WD-40 begon niet als een alledaags product. Het verhaal begint in 1953, in een tijd waarin techniek en nationale defensie nauw met elkaar verweven waren. Een klein team bij de Rocket Chemical Company kreeg de opdracht een zeer specifiek en cruciaal probleem op te lossen: corrosie op raketonderdelen voorkomen.
Vocht was de vijand. Zelfs kleine hoeveelheden water konden gevoelige metalen onderdelen aantasten, en defect raken was geen optie.
Het project stond onder leiding van chemicus Norm Larsen, wiens doel niet was om een multifunctionele spray uit te vinden, maar om een formule te creëren die water volledig verdringt en tegelijkertijd een beschermende laag achterlaat op metalen oppervlakken. Het team werkte methodisch en testte de ene formule na de andere.
De eerste poging mislukte.
De tweede ook niet.
En de derde ook niet.
In feite voldeden negenendertig pogingen niet aan de strenge eisen van de lucht- en ruimtevaart- en defensietechniek.
Toen kwam de doorbraak.
