Het gebouw was een torenhoog monument van glas en staal, dat schitterde in de Californische zon en de lucht weerkaatste als een gigantische diamant tussen de palmbomen. Ik stapte uit de auto, deed de riem van mijn tas recht en haalde diep adem.
De geur van luxe leer en de koele luchtstroom van de airconditioning kwamen me tegemoet op het moment dat de automatische glazen deuren opengingen, en brachten een gevoel van weloverwogen, onbereikbare luxe met zich mee. Het was een gevoel dat me ooit deed denken aan een andere wereld, een wereld die niet bestemd was voor een vrouw die tot voor kort jarenlang bezig was met boodschappenlijstjes en het plannen van het avondeten.
Binnen was de showroom sereen en weelderig. De gepolijste marmeren vloeren weerkaatsten het zachte licht van de kristallen kroonluchters. Enorme, stille auto’s stonden er geparkeerd als zeldzame slapende beesten.
Ik liep langzaam en probeerde onopvallend te blijven. Mijn ogen scanden de voertuigen, maar mijn aandacht was gericht op de ruimte zelf: de locatie van de betaalbalie, de in- en uitgangen en de discreet gemonteerde bewakingscamera’s aan het plafond.
Ik was hier niet om een auto te kopen.
Ik was hier om een sloop te zien.
Een jonge verkoper in een keurig pak kwam op me af, met een professionele glimlach.
“Goedemiddag, mevrouw. Is er een bepaald model waarin u geïnteresseerd bent?”
Ik glimlachte beleefd terug.
“Ik kijk nu alleen even rond. Misschien kom ik later nog terug met wat vragen.”
Hij knikte gracieus en deed een stap achteruit om me de ruimte te geven.
Ik stopte naast een zilveren Ghost, haalde mijn telefoon tevoorschijn en deed alsof ik een paar foto’s nam. Op het scherm werd mijn gezicht weergegeven, angstaanjagend kalm. In mijn gedachten speelde elk detail van het plan zich haarscherp af.
Ik wist dat Richard hierheen zou komen.
Hij kon het niet laten. Met zijn hang naar opzichtige vertoningen koos hij het meest openbare, duurste podium om zijn nieuwe leven te bevestigen. En ik wist dat hij Amber mee zou nemen. Zij was het publiek dat hij het meest wilde imponeren.
Ik hoefde niet lang te wachten.
Nog geen tien minuten later klonk het scherpe, snelle getik van naaldhakken vanuit de hoofdingang, gevolgd door de vertrouwde stem die ik al vijf jaar in al haar nuances hoorde, van teder tot wreed.
« Zie je, Amber, ik zei toch dat deze dealer de mooiste Phantom van heel Los Angeles heeft. »
Richard kwam binnenlopen, Amber aan zijn arm. Hij droeg een marineblauw pak, een smetteloos wit overhemd en een perfect geknoopte stropdas. Amber droeg een nauwsluitende witte jurk, haar haar in perfecte golven en haar gezicht bedekt met een zorgvuldig aangebrachte make-up. Ze bewoog zich alsof ze over de rode loper liep, haar ogen dwaalden met onverholen trots over de showroom.
Ik verplaatste me iets, waarbij ik de carrosserie van de auto gebruikte om mezelf af te schermen – net genoeg zodat ze me niet meteen zouden zien. Ik wilde ze op hun hoogtepunt zien, in hun moment van absolute zelfvertrouwen.
Een verkoper snelde onmiddellijk naar voren, met een eerbiedige houding.
‘Welkom, meneer, mevrouw. U bent hier om het Spook te zien, neem ik aan?’
Richard knikte, zijn stem vol zelfvertrouwen.
“Inderdaad. Mijn vrouw vindt de witte erg mooi. Heeft u die nog?”
Het woord ‘vrouw’ werd benadrukt, een bewuste sneer naar de inkt die nog maar nauwelijks droog was op onze scheidingspapieren.
Amber giechelde en leunde tegen hem aan.
