In mijn dromen was hij niet het monster dat hij geworden was, maar de charmante, ambitieuze man op wie ik verliefd was geworden.
Ik werd wakker met een steek van verdriet – niet om de man die hij was, maar om de man die hij volgens mij had kunnen zijn.
Dat gevoel zou wel weer overgaan. Het was slechts een spook, een echo van een leven dat niet langer het mijne was.
Mijn toekomst was een ongeschreven bladzijde.
Ik wist niet wie ik zou ontmoeten of waar ik over vijf of tien jaar zou zijn. Maar voor het eerst maakte die onzekerheid me niet bang.
Ik was helemaal aan de grond geweest, en ik had geleerd hoe ik er zelf weer bovenop kon komen.
Ik schreef deze laatste gedachten niet om mijn kracht te vieren, maar om te erkennen dat wedergeboorte geen eenmalige gebeurtenis is.
Het is een proces.
Het is de som van duizend kleine keuzes die je elke dag maakt om een beetje meer trouw te zijn aan jezelf, een beetje vriendelijker te zijn voor je eigen hart.
En mijn verhaal was nog niet voorbij.
Het had net een nieuw en veel beter begin gevonden.
