‘Trouwens, Richard,’ zei ik, terwijl ik even stil bleef staan met mijn hand op de deurknop. ‘Ik heb vanochtend de scheiding aangevraagd. Onoverbrugbare verschillen. Wreedheid. Overspel. Mijn advocaten hebben de bonnetjes, de sms’jes en de operatieverslagen.’
Richard gleed langs de muur naar beneden en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Hij kon haar niet eens aankijken.
‘Je mag het huis hebben,’ zei ik, met een lichte, luchtige stem. ‘En je mag haar hebben. Ik denk dat het je heel troost zal bieden om elke ochtend naast mijn gezicht wakker te worden. Elke keer dat je haar kust, kus je mij. Elke keer dat je haar aankijkt aan de eettafel, zie je je eigen verraad je aanstaren. Je wilde van me af? Nu lukt het je nooit meer.’
Ik opende de deur.
“Veel plezier met de upgrade, jongens.”
Hoofdstuk 7: De nasleep
Ik liep de kliniek uit en de felle, verblindende Californische zon in. De lucht smaakte zoet, schoner dan de gefilterde lucht in de operatiekamer.
Ik stapte in mijn cabriolet – een auto die ik zelf had gekocht, op mijn eigen naam – en reed weg.
Ik ging niet naar huis. Ik ging naar een kapsalon in West Hollywood, een plek waar niemand me kende.
‘Knip alles eraf,’ zei ik tegen de styliste. ‘En blondeer het. Platinablond.’
‘Weet je het zeker?’ vroeg de styliste, terwijl ze mijn lange, asblonde haar optilde. ‘Het is prachtig.’
‘Het is te zwaar,’ zei ik. ‘Haal het weg.’
Twee uur later keek ik in de spiegel.
De vrouw die me aanstaarde was een vreemde. Haar haar was een bos witblond, kortgeknipt in een scherpe, gewaagde pixie-coupe die de botstructuur accentueerde die ik altijd had verborgen. Ik bracht lippenstift aan – een diep, felrood. Ik omlijnde mijn ogen met zwart.
Ik zag er woest uit. Ik leek ongebonden.
Ik stopte met het dragen van de strenge, ingetogen pakken die Richard zo mooi vond. Ik kocht leren jassen. Ik kocht zijden jurken in schreeuwende kleuren: smaragdgroen, kobaltblauw, karmijnrood.
Zes maanden later.
Ik zat in een café in Parijs, keek naar de regen die tegen de ramen streek, en voelde me veilig in mijn nieuwe leven. Ik had de kliniek voor een fortuin verkocht. Ik was vrij.
Maar nieuws verspreidt zich, zelfs over oceanen.
Ik hoorde van gemeenschappelijke vrienden dat Richard in een persoonlijke hel leefde.
Chloe had geprobeerd een rechtszaak aan te spannen, maar geen enkele advocaat wilde de zaak aannemen. De toestemmingsformulieren waren waterdicht en juridisch gezien was de operatie geslaagd: ze leek precies op de referentiefoto die ze had aangeleverd.
Ze bracht haar dagen door opgesloten in het huis dat ik vroeger schoonmaakte. Ze bedekte de spiegels met lakens. Als ze naar buiten ging, droeg ze zware sluiers en grote zonnebrillen om haar eigen spiegelbeeld te ontwijken. Ze was in een paranoïde toestand geraakt en schreeuwde dat ze aan het verdwijnen was.
En Richard?
Richard zat in zijn eentje te drinken in aftandse kroegen in LA, achtervolgd door de geest die in zijn slaapkamer rondspookte. Hij kon niet met haar naar bed – het voelde als incest, of waanzin. Hij kon haar niet verlaten – ze dreigde hem te vernietigen met het schandaal. Hij kon niet daten – wie zou er nou daten met een man die samenwoont met de dubbelganger van zijn ex-vrouw?
Hij zat gevangen in een spiegelpaleis en werd elke dag opnieuw geconfronteerd met zijn fout.
