Ik heb de maîtresse van mijn man nooit verteld dat ik de gerenommeerde plastisch chirurg was bij wie ze een consult had geboekt. Ze herkende me niet in mijn masker en operatiekleding. Ze wees naar een foto van mij op haar telefoon en zei: « Ik wil er beter uitzien dan die heks met wie mijn vriend getrouwd is. Maak me jonger, zodat hij haar eindelijk dumpt. » Ik glimlachte alleen maar achter mijn masker en knikte. De operatie was een meesterwerk. Ze dacht dat ze wakker zou worden met een gezicht waar ik jaloers op zou zijn. Maar toen het laatste verband werd verwijderd, werd haar gezicht bleek. Ze gilde van schrik en liet de spiegel op de grond vallen. Ik had haar niet jonger gemaakt. Ik had mijn scalpel gebruikt om haar te transformeren tot een exacte, permanente replica van…

Hoofdstuk 1: Het heiligdom van glas en staal

Het Vance Institute for Aesthetic Reconstruction in Beverly Hills was niet zomaar een kliniek; het was een tempel gewijd aan de jaloerse goden van de ijdelheid. De vloeren waren van Italiaans marmer, wit met grijze aderen als gekneusd vlees. De temperatuur werd er constant op 20 graden Celsius gehouden en de lucht werd geparfumeerd met een speciaal samengestelde mix van eucalyptus, witte thee en geld – een geur die je moest doen vergeten hoeveel bloed en botten er voor die serene rust waren betaald.

Ik zat achter mijn bureau, een uitgestrekte plaat van matglas die meer kostte dan de meeste auto’s. Ik was volledig ingepakt in steriele kleding, een barrière van blauw en wit tussen mij en de wereld. Een operatiemuts bedekte mijn haar volledig. Een N95-masker verborg mijn neus en mond. Een vergrootbril vergrootte mijn ogen en verborg de rimpels rond mijn ogen.

Voor de wereld was ik Dr. Evelyn Vance, de ‘Sterrenbeeldhouwer’, de vrouw die met een scalpel de tijd kon terugdraaien. Voor het meisje dat tegenover me zat, was ik slechts een paar handen die de sleutels tot haar toekomst vasthielden.

Haar naam was Chloe. Ze was tweeëntwintig, blond en bezat het soort agressieve, zelfverzekerde jeugd dat doorgaans gepaard gaat met een erfenis, hoewel de slijtageplekken op haar designerhakken verraadden dat ze iets boven haar stand leefde. Ze zat er nonchalant bij, een houding die eerder onbeschaamd overkwam, en kauwde ritmisch op een roze kauwgom, een geluid dat weergalmde in de steriele stilte.

‘Dus,’ zei Chloe, terwijl ze haar telefoon met een klap op het glazen bureau gooide, een geluid waar ik van schrok. ‘Ik wil er beter uitzien dan die heks met wie mijn vriend getrouwd is.’

De woorden bleven in de lucht hangen, scherp en koud als een vers scalpelmes.

Ik bewoog niet. Mijn ademhaling bleef stabiel achter het masker, een gedisciplineerd ritme dat ik in duizenden uren in de operatiekamer had ontwikkeld. Ze wist het niet. Ze kon niet weten dat de ‘heks’ die ze bespotte op slechts een meter afstand zat.

‘Laat me eens kijken,’ zei ik, mijn stem gedempt maar kalm.