om te bewaren.
Ik ging terug naar de woonkamer met een dienblad en zette het plastic bekertje met water voor Kani neer.
Marcellus en ikzelf schonken echter thee in elegante, fijnporseleinen kopjes met gouden randjes. Het scherpe contrast tussen de twee
soorten kopjes was duidelijk zichtbaar op de glazen tafel. Kani keek naar het plastic kopje dat zo afstak tegen de luxe tafel,
en haar gezicht kleurde dieprood van schaamte. Ze had de boodschap begrepen. Het was een woordeloze belediging, maar
dieper en scherper dan welke uitgesproken scheldwoord dan ook.
Ik ging naast Marcellus zitten, ditmaal
bewust dicht tegen hem aan. Ik pakte zijn arm en legde mijn hoofd liefdevol op zijn schouder.
Marcellus verstijfde als een houten pop, zijn spieren gespannen. Door zijn nette overhemd heen voelde ik
zijn hart razendsnel kloppen. Het koude zweet liep langs zijn slapen.
Ik
begon het gesprek met hypocriet sociale vragen. Ik vroeg Kani hoe de stage verliep, of
Marcellus veeleisend voor haar was, of hij niet te veel druk op de stagiaires legde.
Terwijl ik
sprak, streelde ik Marcellus’ arm en wierp hem af en toe liefdevolle blikken toe. Kani antwoordde met monosyllaben,
ze durfde de tedere scène die zich voor haar ogen afspeelde niet rechtstreeks aan te kijken. In haar blik
vermengden jaloezie, bitterheid en angst zich. Ze zag hoe de man die ze begeerde, wettelijk en volledig aan een andere vrouw toebehoorde. De zoete
beloftes die Marcellus haar ongetwijfeld had toegefluisterd toen ze alleen waren, verbleekten in het niet bij deze verpletterende
realiteit.
De lucht in de kamer was zo dik dat het moeilijk was om te ademen. Zelfs het zachte gezoem van de airconditioning kon
de verstikkende atmosfeer niet verdrijven. Ik had het gevoel dat ik getuige was van een tragisch, stil toneelstuk waarin elke acteur ernaar streefde
zijn rol te vervullen, met als enige verschil dat ik het script had en de afloop kende.
Plotseling veranderde ik van onderwerp
en wendde me met opgewonden stem tot Marcellus. Ik bracht onze vakantieplannen
naar St. Lucia voor volgende maand ter sprake. Ik beschreef vol enthousiasme een idyllische toekomst: de
blauwe zee, het witte zand, de romantische diners bij kaarslicht.
Ik voegde eraan toe dat we
een huis aan een meer in de Blue Ridge Mountains in Georgia op het oog hadden, waar we in de weekenden onze eigen tuin konden aanleggen en vissen, en
dat we al plannen maakten voor de zorg voor onze ouders op hun oude dag. Elk woord dat ik zei was als een dolksteek
in Kani’s hart. Ze zou beseffen dat ze volledig buitengesloten was van Marcellus’ leven, de toekomstplannen, de
bezittingen, de langetermijnprojecten. Dat alles behoorde ons als stel toe. In dat
plaatje was er geen plaats voor haar. Ze was slechts een bevlieging, een tijdelijk
plezier voor Marcellus.
Marcellus bleef in een beladen stilte zitten, zonder iets te bevestigen of te ontkennen.
Hij leek wel op hete kolen te zitten, verlangend naar een einde aan deze hele situatie, maar ik
liet hem niet zo makkelijk gaan. Ik wilde deze vreselijke nacht in hun geheugen griffen, zodat ze er
elke keer dat ze eraan terugdachten een rilling van zouden krijgen.
Ik draaide me naar Kani en stelde haar met een glimlach
een ogenschijnlijk onschuldige vraag, maar wel een met een diepere betekenis.
« Kani, zo jong
en knap als je bent, zullen er vast genoeg mannen achter je aanlopen.
Ik daarentegen word ouder. Ik moet deze man vasthouden, zodat hij niet wegloopt. Ik ben bang dat iemand hem
in een onoplettend moment van me afpakt. Ze zeggen dat er tegenwoordig veel mensen zijn die geen grenzen respecteren en
zich in andermans relaties mengen alsof het een spelletje is, toch? »
Deel 2
Kani schrok en liet abrupt haar hoofd zakken. Ze balde haar vuisten zo hard dat haar vingertoppen wit werden. Ze wist dondersgoed naar wie ik verwees. Hoewel ik het luchtig had gezegd, had mijn opmerking over mensen die geen respect voor relaties hebben, het laatste restje trots in haar gebroken. De woorden bleven in de lucht hangen en maakten de sfeer nog ongemakkelijker.
Kani durfde mijn vraag niet te beantwoorden. Ze mompelde iets onverstaanbaars en vermeed mijn blik. Ik zag haar frêle schouders trillen, ondanks haar pogingen om zich groot te houden. Het zelfvertrouwen en de flirterigheid waarmee ze waarschijnlijk met de lift naar ons appartement was gekomen, waren volledig verdwenen. Er bleef alleen het beeld over van een jonge vrouw die oordeelde.
Ik kneep Marcellus’ arm iets steviger vast, mijn nagels drukten tegen de stof van zijn shirt, om hem eraan te herinneren dat ik erbij was en alles had gezien. Daarna veranderde ik met berekende tederheid van onderwerp.
