Zestig jaar lang gaf mijn man me elk jaar op Valentijnsdag bloemen – na zijn dood arriveerde er opnieuw een boeket, samen met de sleutels van een appartement dat zijn geheim bewaarde.

Ik vouwde de brief zorgvuldig op en stopte hem in mijn zak.

Toen keek ik nog een keer rond in de studio.

Ik zwoer terug te komen. Want Robert had me meer dan een geheim gegeven. Hij had me mijn droom teruggegeven.

***

Ik bezoek de studio nu twee keer per week. Soms speel ik mee. Soms luister ik gewoon naar zijn opnames.

Mijn dochter is een keer met me mee geweest. Ik heb toen een opname van Robert voor haar afgespeeld.

Robert had me meer dan een geheim gegeven.

Mijn vingers haperden hier en daar. Het tempo was niet helemaal goed. Maar het was vol liefde.

Ze barstte in tranen uit toen ze het hoorde.

Vorige week heb ik na 60 jaar mijn eerste stuk opgenomen. Mijn handen zijn niet meer zo soepel als vroeger. Ik heb fouten gemaakt. Moest meerdere keren opnieuw beginnen. Maar ik heb het afgemaakt.

Ik heb de opname gelabeld met: « Voor Robert. » En ik heb hem op de plank gezet naast al zijn andere opnames.

Nu zijn we weer samen. Op de enige manier die er echt toe doet.

Zestig jaar lang gaf hij me bloemen. En vanuit het hiernamaals gaf hij me de droom terug die ik was vergeten.

We zijn weer samen.