Zestig jaar lang gaf mijn man me elk jaar op Valentijnsdag bloemen – na zijn dood arriveerde er opnieuw een boeket, samen met de sleutels van een appartement dat zijn geheim bewaarde.
Ik legde het blad op de lessenaar en plaatste mijn handen boven de toetsen. En ik begon te spelen.
De eerste paar noten klonken aarzelend. Mijn vingers wisten het eerst niet meer. Maar toen, langzaam, wel.
Spiergeheugen van zes decennia geleden kwam plotseling weer boven.
Mijn vingers wisten het eerst niet meer.
Ik speelde de melodie die Robert had geschreven. Het was prachtig. Teder. Liefdevol. Vol verlangen.
Toen ik bij het punt kwam waar de muziek ophield, pauzeerde ik. Daarna speelde ik verder. Ik liet mijn handen de noten vinden die Robert niet had kunnen opschrijven.
Ik heb de melodie afgemaakt. Harmonieën toegevoegd. De frasen afgerond. Het geheel afgemaakt. Het heeft me meer dan een uur gekost.
Toen ik het laatste akkoord speelde, bleef ik nog lange tijd met mijn handen op de toetsen zitten.
Toen zag ik iets op de piano. Een klein envelopje verstopt achter de lessenaar.
Ik speelde de melodie die Robert had geschreven.
Ik opende het. Binnenin zat een briefje:
« Mijn lieve Daisy,
Ik wilde je iets geven wat je niet kon weigeren of waarover je niet kon discussiëren. Iets dat speciaal voor jou was.
Deze piano is nu van jou. Deze studio is van jou. Speel nog eens, mijn liefste.
En weet dat, ook al ben ik er niet meer, ik er nog steeds ben. In elke noot. In elk akkoord. In elk lied.
Ik hield van je vanaf het moment dat ik je zag in die universiteitsbibliotheek met je bladmuziek onder je arm. Ik hield van je toen je 20 was en toen je 80 was. Ik zal voor altijd van je houden.
Altijd de jouwe, Robert. »
« Ook al ben ik er niet meer, ik ben er nog steeds. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
