Zestig jaar lang gaf mijn man me elk jaar op Valentijnsdag bloemen – na zijn dood arriveerde er opnieuw een boeket, samen met de sleutels van een appartement dat zijn geheim bewaarde.
Gepolijst hout. Oud papier. Iets vertrouwds, maar toch misplaatst.
Een halve seconde lang kon ik het niet plaatsen. Toen drong het tot me door.
Bladmuziek. Houtpoetsmiddel. De geur van een muziekkamer.
Ik deed het licht aan. En verstijfde.
Het eerste wat me opviel was een scherpe geur.
Midden in de kamer stond een staande piano. Donker hout. Gepolijst. Prachtig.
De muren waren bekleed met planken, gevuld met bladmuziek, opnames en boeken over muziektheorie.
Op de pianokruk lagen nog meer bladmuziekstukken, netjes opgestapeld.
Ik liep dichterbij en pakte een van de stukken op.
« Clair de Lune » van Debussy. Mijn favoriet.
Dat had ik Robert al eens verteld, tientallen jaren geleden. Toen we jong waren en ik nog speelde.
Ik liep dichterbij en pakte een van de stukken op.
Op de lessenaar lag nog een stuk. « Maanlichtsonate. »
Nog een favoriet.
Ik keek de kamer nog eens goed rond. Op een klein tafeltje in de hoek lagen opnames met labels. Gedateerd.
Ik heb er eentje gekocht. Op het etiket stond: « Voor Daisy – december 2018. »
Nog een: « Voor Daisy – maart 2020. »
Tientallen ervan, die al jaren teruggaan.
Ik keek de kamer nog eens goed rond.
Op dezelfde tafel vond ik medische rapporten. Gedateerd zes maanden voor Roberts dood.
« Diagnose: ernstige hartaandoening. »
Prognose: beperkte tijd.
Robert wist het.
Naast de medische rapporten lag een contract met een conciërge van het gebouw, waarin gedetailleerde instructies stonden om de bloemen en de envelop op de eerste Valentijnsdag na Roberts dood bij mij af te leveren.
Hij had dit gepland.
Robert wist het.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
