Er klonk geen spoor van arrogantie in zijn stem. Gewoon pure eerlijkheid.
Dat gesprek duurde minder dan vijf minuten. Maar nadat het was afgelopen, zat ik stil in mijn kantoor na te denken over wat het betekende. Klanten waren niet loyaal aan gebouwen. Ze waren loyaal aan mensen.
De woensdagochtend vloog voorbij. Tegen lunchtijd was het grootste deel van het kantoor bezig met een presentatie die Gregory later die week zou geven op een regionale marketingconferentie. Het hele team was druk bezig met het afronden van de slides en statistieken. Gregory zelf was niet op kantoor. Hij was op een netwerklunch, wat betekende dat ik, zoals gewoonlijk, alles achter de schermen coördineerde.
Rond 15.00 uur klopte Emily Carter weer op mijn deur.
« Het conferentieterras is klaar, » zei ze.
« Goed. »
“Maar Gregory wil een nieuwe dia toevoegen over de verwachte groei van de campagne.”
‘Dat is prima,’ antwoordde ik. ‘Stuur me de nummers die hij van plan is te gebruiken.’
Emily aarzelde. « Dat is nou juist het probleem, » zei ze. « Hij heeft geen nummers gestuurd. »
“Wat heeft hij gestuurd?”
Ze gaf me een geprint briefje. Ik las de zin één keer, en toen nog een keer.
Verwachte groei: 40% bij alle belangrijke klanten.
Er waren geen gegevens die het onderbouwden. Geen toezeggingen van klanten. Gewoon een getal dat Gregory indrukwekkend vond klinken.
‘Dat is niet realistisch,’ zei ik.
‘Ik weet het,’ antwoordde Emily. ‘Dus, wat moeten we doen?’
Die vraag had jarenlang mijn rol binnen het bedrijf bepaald. Gregory had het beloofd. Ik paste de realiteit aan om die belofte waar te maken. Maar deze keer verzette iets in mij zich.
‘Laat de glijbaan maar achterwege,’ zei ik.
Emily zag er opgelucht uit. « Begrepen. »
Nadat ze vertrokken was, wierp ik nog een blik op de agendaherinnering die nog in mijn inbox stond. Jaarlijkse evaluatie. Donderdag, 14.00 uur.
Voor Gregory was die vergadering waarschijnlijk een routineklus, weer een gelegenheid om een medewerker eraan te herinneren wie de baas was. Voor mij was het iets heel anders geworden, een keerpunt.
Donderdag brak sneller aan dan verwacht. De ochtend verliep zoals gebruikelijk met een stroom aan berichten van klanten en projectupdates. Om 13:58 liep ik door de gang naar het kantoor van Gregory Dalton. Zijn deur stond op een kier. Binnen zag de kamer er precies zo uit als altijd. Een groot eikenhouten bureau, ingelijste prijzen aan de muur en ramen van vloer tot plafond met uitzicht op het centrum van Chicago.
