En mijn benen begaven het bijna.

Binnen stonden keurig opgestapelde dozen met opschriften in Marks handschrift. Plastic bakken. Fotoalbums. Een kledinghoes hing aan een haak. Stof en oud papier vulden de lucht.

Ik opende de dichtstbijzijnde doos.

Foto’s.

Mark was er ook bij – jonger, maar onmiskenbaar hij. Dezelfde glimlach. Dezelfde houding. Zijn handen in zijn zakken, net zoals vroeger.

Maar hij was niet alleen.

Er stond een vrouw naast hem.

De data die op de foto’s stonden, deden mijn hart sneller kloppen.

Ze stammen uit de tijd voordat ik hem ooit ontmoette.

Ik ging op een vuilnisbak zitten en bleef graven.

Er waren trouwkaarten met hun beider namen erop. Een huurcontract dat ze hadden ondertekend. Kaarten geadresseerd aan « Mark en Elaine ».

En dan — een overlijdensakte.

Van Elaine.

De doodsoorzaak werd omschreven in steriele, officiële taal die niets verklaarde.

‘Nee,’ fluisterde ik in de stilte. ‘Nee.’

Ik heb niet gehuild.

Ik vond een brief, gericht aan Elaine, van iemand genaamd Susan, die dezelfde achternaam had.

Ik moest weten wie ze was.

Ik deed de unit op slot, zocht Susans adres op en reed weg.

Haar huis lag een uur rijden verderop — klein en vervallen.

Ik deed alsof ik een journalist was die onderzoek deed naar onopgeloste sterfgevallen. De leugen voelde onaangenaam, maar het opende deuren.

Susan keek bezorgd en uitgeput, op een manier die ik herkende.

Toen zag ik hem.