Claire voelde de tranen in haar ogen prikken. Ze schoof de ring om haar vinger. Hij paste perfect naast haar trouwring.
Ze draaide zich naar Ethan om. ‘Heb je de thermosfles weer gebruikt?’
‘Ik dacht dat we het moesten terugwinnen,’ haalde hij zijn schouders op. ‘Een slechte herinnering omzetten in een goede.’
‘Het is gelukt,’ glimlachte ze, terwijl ze hem kuste.
« De bus is er! » riep Lily vanuit de woonkamer, terwijl ze haar rugzak pakte.
Ze brachten hun dochter naar de bushalte. De lucht was fris en rook naar lenteregen.
Claire keek de bus na terwijl deze wegreed. Ze draaide zich pas om toen de bus uit het zicht was.
Ze was niet meer dezelfde vrouw die zes maanden geleden die lunch had klaargemaakt. Ze was niet meer de paniekerige echtgenote die een bewaker koffie in het gezicht had gegooid.
Ze was nu rustiger. Maar ze was ook scherper. Ze zag de auto die verderop in de straat geparkeerd stond (van een buurman, onschuldig). Ze zag de drone boven haar hoofd (een kinderspeeltje).
Ze was een moeder, jazeker. Maar ze was ook een strijdster die wist dat de wereld gevaarlijk was, en dat soms het enige dat haar gezin van de wolven scheidde, haar eigen weigering was om zich terug te trekken.
Ze pakte Ethans hand vast en voelde het stevige gewicht van de nieuwe ring tegen zijn handpalm.
‘Wat wil je eten vanavond?’ vroeg Ethan.
‘Alles behalve boterhammen met pindakaas,’ lachte Claire.
Ze liepen terug het huis in en sloten de deur stevig achter zich, veilig in het fort dat ze samen hadden gebouwd.
