Van de eerste dag dat ze Robert ontmoette bij de bank tot de droom van haar grootmoeder, de map, de blonde vrouw op de foto’s en de uiteindelijke ruzie.
Margaret onderbrak haar niet, maar knikte zwijgend en maakte aantekeningen in gedachten.
Toen Mary klaar was, slaakte Margaret een luide zucht.
“We moeten uitvinden wie die vrouw is.”
« Hoe? »
“Sociale media. Hij heeft toch een Instagram-account?”
“Ja, maar hij plaatst niet veel berichten. Bijna niets persoonlijks.”
“Dan gaan we kijken naar de reacties, de volgers, wie hij volgt. Sociale media zeggen meer dan mensen denken.”
Ze zetten de laptop aan. Margaret typte snel terwijl Mary de namen dicteerde die ze zich herinnerde, de profielen die ze in het album had gezien.
Ze zochten eerst naar Robert. Zijn account was privé, maar de lijst met mensen die hij volgde was openbaar.
Margaret begon ze één voor één te controleren.
‘Er zijn veel vrouwen,’ zei ze. ‘Sommigen met normale gebruikersnamen, anderen met vreemde pseudoniemen. Laten we eens kijken naar degenen met foto’s die lijken op die van de blonde vrouw die je zag.’
Mary boog zich voorover en bestudeerde elk profiel. Veel profielen waren gesloten. Andere waren weliswaar erg actief, maar oppervlakkig.
Net toen ze de laptop wilden dichtklappen, stopte Margaret.
“Wacht. Deze.”
In het profiel stond @LissaMarina.
Het was een bescheiden account met weinig berichten, maar op een van de foto’s, genomen iets meer dan een jaar geleden, was Robert te zien terwijl hij dezelfde vrouw omhelsde die Mary in het album had gezien. Zelfde gezicht. Zelfde haar. Zelfde rode jurk.
Mary voelde een leegte in haar maag.
“Zij is het.”
Margaret opende de foto. Het onderschrift luidde: Hij geeft me een gevoel van veiligheid. Dankjewel dat je in mijn leven bent gekomen.
‘Dit is van vorig jaar,’ bevestigde Margaret. ‘Hoe lang ben je al samen met Robert?’
“Bijna een jaar.”
“Toen overlapten jullie elkaar.”
Mary voelde een rilling over haar armen lopen.
“Wat moeten we doen? Wat moet ik haar schrijven? Volgens mijn account kan ik niet verschijnen. Nog niet.”
Margaret schreef een kort maar meelevend bericht.
Hallo Lissa. Het spijt me dat ik zo onverwacht schrijf. Ik zit in een delicate situatie met betrekking tot Robert Miller. Ik wil hier heel graag met je over praten. Dit is geen grap.
Ze hebben het opgestuurd.
Uren verstreken. Mary kon zich nergens op concentreren. Margaret bleef de hele dag bij haar.
Om vijf uur ‘s middags kwam het antwoord binnen.
Wie bent u? Wat weet u over Robert?
Margaret liet haar het bericht zien. Mary voelde haar hart als een trommel tekeergaan.
Ik wil gewoon weten of je vorig jaar bij hem was. Er kloppen een paar dingen niet. Alsjeblieft, ik moet met je praten. Het is belangrijk.
Er gingen twintig minuten voorbij voordat Lissa weer een bericht stuurde.
Ja, ik was bij hem. Ik ben met hem getrouwd. Wie bent u?
Mary pakte Margarets telefoon en typte met trillende vingers.
Ik ben Mary Adams. Ik ben zijn verloofde.
Het antwoord liet niet lang op zich wachten.
Oh mijn God.
Er volgde nog een bericht.
We moeten praten, maar niet hier. Kunnen we afspreken? Ik heb iets om je te laten zien.
Margaret en Mary spraken af om elkaar de volgende dag te ontmoeten in een koffiehuis in het centrum. De zaak was open, had grote ramen en zat altijd vol mensen. Het leek er veilig.
Mary sliep die nacht nauwelijks, maar dit keer niet uit angst. Het was een wanhopig verlangen om te weten – om te begrijpen, om bevestiging te krijgen voor wat ze al vreesde.
