Dezelfde makelaar die Alan in verband had gebracht met de verkopen van de slachtoffers.
Mary deed de deur niet open. Ze keek haar door de camera heen aan.
‘Mary,’ zei de vrouw, terwijl ze recht in de lens keek, ‘ik wil geen problemen. Ik wil gewoon praten.’
“Ik heb niets met je te bespreken.”
“Je loopt op een flinterdun koord. Je hebt genoeg gedaan. Laat alles zoals het is en hier komt een einde aan.”
« Is dat een bedreiging? »
“Het is een advies. Je hebt geen idee met wie je het aanlegt. Je weet niet waartoe mijn familie in staat is.”
“De politie weet al wie je bent.”
Diana lachte. Het was geen vrolijke lach. Het was een bittere lach, zoals die van iemand die denkt boven de wet te staan.
“De politie zal je niet beschermen als wij binnen zijn. En geloof me, we kunnen binnenkomen wanneer we maar willen.”
Mary voelde het bloed in haar aderen stollen.
Diana vertrok zonder om te kijken.
Mary stuurde de video naar Alan. Hij deelde deze met het Openbaar Ministerie. De zaak kwam in een stroomversnelling. Er werd formeel een aanklacht ingediend wegens fraude, identiteitsdiefstal en criminele samenzwering.
Er werd een arrestatiebevel in behandeling genomen.
Maar het proces verliep traag.
De wetgeving handelde niet met de urgentie die Mary nodig had.
Ze installeerde een elektronisch slot. Ze huurde particuliere beveiliging in. Margaret trok tijdelijk bij haar in. Alan kwam elke avond langs om alles te controleren.
Toch kon ze niet langer dan drie uur achter elkaar slapen. De telefoon bleef op vreemde tijdstippen rinkelen. Ze ontving lege e-mails en berichten van nepaccounts met foto’s van haar gebouw.
De dreigingen gingen gepaard met voortdurende angst.
Maar er groeide iets in haar. Het was geen haat. Het was vastberadenheid.
Vrijdagavond ging Margaret naar haar moeder toe. Mary was voor het eerst in dagen alleen.
Ze maakte van de gelegenheid gebruik om de documenten rustig door te nemen, alles in mappen te ordenen en documenten te scannen.
Buiten pakte een storm zich samen en begon de lucht te verduisteren.
Om negen uur werd de camera in de gang geactiveerd.
Mary keek naar de monitor.
Het was Robert.
Hij stond voor de deur, doorweekt van de regen, in hetzelfde witte overhemd – alsof het hem niets kon schelen wat er gebeurde. Hij keek recht in de lens.
Hij bewoog zich niet.
Mary hield haar adem in.
Hij stak zijn hand op en maakte een klein gebaar, alsof hij zwaaide.
Vervolgens liep hij naar de intercom en sprak.
“Dat huis wordt van mij. Daar kun je je leven op verwedden.”
En hij vertrok.
Mary liet zich op de bank vallen.
De angst had nu een vorm. Een gezicht. Een stem.
En dit kon onmogelijk goed aflopen.
Mary wist het. Het was niet zomaar een dreiging. Het was een oorlogsverklaring.
Het gevaarlijkste was dat hij niets te verliezen had.
Maar dat deed ze wel.
Haar rust. Haar naam. Haar thuis. Haar leven.
Alan arriveerde dertig minuten later. Ze bekeken de video samen. Hij zei een paar seconden niets. Toen perste hij zijn lippen op elkaar, sloot de laptop en keek Mary aan met een ernst die hij nog niet eerder had laten zien.
“Het wachten is voorbij. Nu gaan we achter hem aan.”
Mary knikte. Ze was er klaar voor.
De volgende stap was om de anderen bijeen te brengen.
Alan stelde het voor. Het was tijd om het bewijsmateriaal te bundelen, de inspanningen te coördineren en aan te tonen dat dit geen op zichzelf staand geval was, maar een zorgvuldig opgebouwd netwerk van oplichtingspraktijken.
Mary heeft de telefoontjes gepleegd.
Lissa was de eerste die reageerde.
