Derek deed niet mee. Hij negeerde Leo tien minuten lang en zat op zijn telefoon te scrollen. Toen schopte Leo per ongeluk zand op Dereks handdoek.
Ik zag Derek agressief opstaan. Ik zag hem Leo bij de arm grijpen – te hard. Hij sleurde mijn zoon mee richting het water.
‘Laten we je leren hoe je goed moet zwemmen,’ hoorde ik Dereks stem in de wind meevoeren. Het klonk niet speels. Het klonk dreigend.
Mijn hart bonkte in mijn borst. Ik liet de verrekijker vallen en rende weg.
Hoofdstuk 2: Het dodelijke spel
De terugweg naar het strand voelde als een nachtmerrie, alsof de grond in stroop veranderde. Mijn longen brandden, maar de adrenaline die door mijn aderen stroomde, veranderde mijn angst in een kille, geconcentreerde woede.
Toen ik boven de boomgrens uitkwam, bereikte het geluid mij als eerste.
Het was geen geluid van gelach. Het was het geluid van gespetter, paniekerig en wanhopig. Het was het geluid van verstikking.
« Derek! » schreeuwde ik, mijn stem sneed je keel open.
Ik zag ze. Ze stonden tot hun middel in het turquoise water. Derek had zijn hand op Leo’s hoofd. Hij duwde hem naar beneden.
Leo’s kleine armpjes zwaaiden wild in het water en probeerden grip te krijgen op Dereks gladde huid. Maar Derek was sterk en leunde met al zijn gewicht erop.
« Houd je adem in! » schreeuwde Derek, met een wrede grijns op zijn gezicht. « Kom op! Hou op met huilen! »
Hij hield hem onder water. Een seconde. Twee seconden. Drie.
« Stop! » gilde ik, terwijl ik de branding in rende. Het kon me niet schelen dat de rotsen mijn voeten openhaalden. Ik plonsde als een torpedo in het water.
Derek keek geschrokken op. In die fractie van een seconde van afleiding liet hij zijn greep los.
Leo kwam plotseling boven water. Hij hapte naar adem, een afschuwelijk, nat, kokhalzend geluid. Hij braakte zeewater uit, zijn kleine borstkas bewoog hevig op en neer. Zijn lippen waren blauwachtig gekleurd.
Ik greep Derek bij de schouders en duwde hem hard. Hij struikelde achterover de golven in.
Ik nam Leo in mijn armen. Hij beefde zo hevig dat zijn tanden klapperden. Hij begroef zijn gezicht in mijn nek, snikte en klampte zich aan me vast alsof ik het enige vaste ding was in een wereld die aan het vergaan was.
‘Wat is er in godsnaam met je aan de hand?’ schreeuwde ik naar Derek, terwijl ik achteruit deinsde richting de kust.
Derek stond op en veegde het zout water uit zijn ogen. Hij keek geïrriteerd, niet berouwvol.
‘Jezus, Isla. Rustig aan,’ sneerde hij. ‘We waren gewoon een spelletje aan het spelen. Het heet ‘Navy SEAL-training’. Die jongen is een watje. Ik probeerde hem wat veerkracht bij te brengen. Hij raakte in paniek.’
‘Hij is zes jaar oud!’ riep ik, terwijl ik Leo steviger vastgreep. ‘Je was hem aan het verdrinken!’
‘Ik had de hele tijd de touwtjes in handen,’ zei Derek, terwijl hij naar ons toe liep en dreigend boven me uittorende. ‘Doe niet zo hysterisch. Daarom is hij zo’n moederskindje. Je verwent hem. Als hij mijn stiefzoon wil zijn, moet hij leren een man te zijn.’
Hij stak zijn hand uit om Leo aan te raken.
‘Raak hem niet aan,’ siste ik. De venijnigheid in mijn stem deed Derek even stilstaan.
Hij knipperde met zijn ogen, verrast door de toon. Hij had Isla, de assistente, nog nooit zo horen praten. Hij had haar altijd alleen maar als een onderdanig, dankbaar meisje gezien.
‘Goed dan,’ zei Derek, terwijl hij zijn handen in de lucht gooide. ‘Ga hem maar afdrogen. Misschien kun je meteen ook een fopspeen voor hem kopen. Ik ga naar de bar. Ik heb een drankje nodig om dit drama te verwerken.’
