Ik heb mijn ouders nooit verteld dat ik de anonieme donor was die een miljoen dollar per jaar betaalde voor de opleiding van hun kleinzoon. Voor hen was hij het ‘gouden kind’; mijn dochter was gewoon ‘jaloers’. Toen ze hem per ongeluk aanstootte, sloot hij haar op in een berging. Iedereen negeerde het – mijn moeder bracht zelfs een toast uit: ‘Op de stralende toekomst van onze kleinzoon!’ Ik vond mijn dochter pas nadat ik wanhopig gebonk hoorde. Ik trok haar eruit, trillend. ‘Je weet dat ze claustrofobisch is.’ Ik heb één telefoontje gepleegd. ‘Schrap de beurs.’ Toen vertrok ik, en hun perfecte wereld stortte in.