« We hebben nergens heen te gaan! » riep Celia.
—Ga dan aan het werk. Zoals mijn vrouw werkte terwijl jij haar vertrapte.
Binnen een uur verlieten ze, onder begeleiding van beveiliging, de haciënda met alleen de kleren die ze aan hadden.
Damian keerde terug naar Lupita. Hij omhelsde haar en kuste haar op haar voorhoofd.
—Vergeef me, liefje. Ik was een dwaas. Ik zal je nooit meer alleen laten.
Lupita huilde in stilte.
Vanaf die dag was zij de ware dame van de haciënda. Damián vestigde bedrijven in Mexico en verliet het land nooit meer. Zijn familie leerde hun les van een afstand, terwijl hij en Lupita een leven van vrede, respect en liefde opbouwden, waarmee ze bewezen dat vriendelijkheid uiteindelijk altijd de hebzucht overwint.
