De gasten vluchtten. Alleen haar moeder en broers en zussen bleven achter, lijkbleek van angst.

‘Mam, Celia, Rodrigo,’ zei ze met een lage maar vastberaden stem. ‘Toen ik naar het buitenland ging, was mijn enige wens om jullie te helpen. Ik heb jullie alles gegeven. En jullie… hebben de belangrijkste persoon in mijn leven misbruikt, vernederd en slecht behandeld.’

‘Wij zijn je familie! Ze is gewoon je vrouw, net als ieder ander,’ flapte Rodrigo eruit.

PAAAF.

De klap galmde door het hele landgoed.

“Mijn vrouw was bij me toen ik zelfs geen geld had voor taco’s. En jij? Toen ik arm was, keek je me niet eens aan. En nu ik geld heb, denk je dat je alles bezit.”

Hij belde zijn advocaat.

—Voer het ontruimingsbevel uit. Nu meteen. Niemand mag hier blijven behalve mijn vrouw.

‘Zoon! Dit kun je niet doen!’ riep Doña Pura.

—Ik ben je zoon, maar niet je bank. En ik heb je niet zo opgevoed.