Hij leidde haar naar de grote zaal. De muziek stopte abrupt toen ze binnenkwamen.

‘Zoon!’ riep Doña Pura uit. ‘Waarom heb je ons niet laten weten? Dan waren we je komen ophalen!’

‘Broer!’ riep Celia, terwijl ze een dure handtas verstopte. ‘Wil je ons verrassen?’

Damian staarde hen woedend aan.

—Ja. Een verrassing. De verrassing om te zien hoe je mijn vrouw behandelt terwijl je mijn geld uitgeeft.

‘Waar heb je het over?’ antwoordde Doña Pura. ‘Lupita wil er zo uitzien. Ze zegt dat ze aan het diëten is, daarom eet ze geen carnitas.’

‘Leugens!’ brulde Damian. ‘Ik trof haar aan terwijl ze rijst met koffie at in de oude keuken! Celia, waar is de kaart die voor haar bestemd is?’

Celia stotterde.

—Ik… was gewoon op haar aan het letten…

—Zorg je voor haar? Dus daarom draag je Gucci? En die nieuwe auto’s? Allemaal met MIJN geld! Geld dat eigenlijk voor mijn vrouw bedoeld was!

Damian draaide zich om en keek iedereen aan.

—Ga mijn huis uit! Het feest is voorbij!