Met overdreven ernst greep ze in haar jaszak en haalde er een gloednieuw biljet van twintig dollar uit.
Hij schoof het weer naar haar toe.
« Nee. »
Haar wenkbrauwen gingen omhoog. « Pardon? »
Toen glimlachte hij breed en ontspannen, het soort glimlach dat een man draagt wanneer er eindelijk iets in hem tot rust is gekomen.
« Betaal me maar als jij de baas van de baas bent. »
Evelyn staarde hem aan.
Toen lachte ze, een oprechte en aanstekelijke lach die het hele restaurant vulde.
Emma, die voor schooltijd in hokje drie haar huiswerk maakte, riep: « Dat was goed, pap! »
Rosa riep vanuit de keuken: « Word niet arrogant, Reeves. »
Daniel bleef Evelyn maar aankijken.
Niet met dankbaarheid.
Niet met ontzag.
