‘Maar,’ zei Catherine, terwijl ze een tweede, dikkere map tevoorschijn haalde. ‘Mijn team van forensische accountants – die overigens normaal gesproken terrorismefinanciering voor het Pentagon onderzoeken – heeft de afgelopen twaalf uur besteed aan het ontrafelen van het ingewikkelde netwerk van schijnvennootschappen dat meneer Simmons heeft opgezet op de Kaaimaneilanden en Cyprus.’
Ze liet de tweede map vallen. Plof.
« Het lijkt erop, Edelheer, dat de heer Simmons al vijf jaar huwelijksvermogen doorsluist naar een holdingmaatschappij genaamd Apex Ventures . Het totale verborgen bedrag is geen acht miljoen. »
Catherine boog zich naar Keith toe, haar gezicht op slechts centimeters van het zijne.
“Het gaat om vierentwintig miljoen dollar. En aangezien u dit niet hebt vermeld in uw financiële verklaring die u vanochtend onder ede hebt afgelegd…”
Catherine glimlachte naar de rechter.
“…dat is een misdrijf in de vorm van fraude.”
Keith zakte achterover in zijn stoel. Hij keek naar Garrison. « Doe iets, » siste hij.
Garrison Ford bekeek de documenten. Hij keek naar de rechter, die Keith met een vurige blik aanstaarde. Daarna keek hij naar Catherine Bennett, die haar verzorgde nagels inspecteerde.
‘Ik heb een pauze nodig,’ kraakte Garrison.
‘Verzoek afgewezen,’ zei rechter Henderson onmiddellijk. ‘Ik wil meer horen over deze rekeningen op de Kaaimaneilanden. Mevrouw Bennett, ga verder.’
« Dank u wel, Edelheer. Maar voordat we het over de fraude hebben, wil ik graag ingaan op de spot die mijn cliënt heeft moeten verduren vanwege het feit dat ze geen advocaat had. »
Ze liep terug naar me toe en legde een hand op mijn schouder. Voor het eerst keek ik mijn moeder aan en glimlachte – een oprechte, hoopvolle glimlach.
‘Keith,’ zei Catherine, haar stem zakte naar een gemoedelijke, bijna intieme toon. ‘Je hebt mijn dochter bespot omdat je dacht dat ze zwak was. Je dacht dat ze, omdat ze aardig is, weerloos is. Je hebt haar stilte aangezien voor overgave.’
Catherine wendde zich tot de rechtbankverslaggever.
‘Laat het duidelijk zijn,’ verklaarde ze onomwonden, ‘dat Grace Simmons nu wordt vertegenwoordigd door Catherine Bennett. En ik ben hier niet om over een schikking te onderhandelen, meneer Ford.’
Ze keek Keith aan, haar ogen flitsten met een koud, hard licht.
“Ik ben hier om alles af te pakken . Het huis, de auto’s, het verborgen geld, de reputatie. Ik ga je leven laagje voor laagje afbreken totdat je precies overhoudt wat je mijn dochter probeerde na te laten.”
« Niets. »
‘Meneer Ford,’ zei Catherine, terwijl ze naar het podium wees. ‘Uw getuige.’
De sfeer in de rechtszaal was veranderd. Het was niet langer muf, maar elektriserend. De paar toeschouwers achterin – voornamelijk verveelde juridische medewerkers en gepensioneerden – leunden nu naar voren, met hun telefoons in de hand, en stuurden berichtjes naar vrienden dat er iets belangrijks gaande was in rechtszaal 304.
Rechter Henderson wreef over zijn slapen. « Meneer Ford, wilt u een kruisverhoor houden? Welnu, ik neem aan dat er nog geen getuige is. Mevrouw Bennett, u hebt het woord. »
‘Dank u wel, Edelheer,’ zei Catherine, terwijl ze rechtop ging staan. ‘Ik roep Keith Simmons op als vijandige getuige.’
Keith verstijfde. Hij keek naar Garrison Ford. « Moet dat nou echt? »
‘Jij bent de eiser, idioot,’ fluisterde Garrison scherp, terwijl hij het zweet van zijn bovenlip veegde. ‘Kom naar boven. En in godsnaam, lieg niet. Ze weet alles.’
Keith liep naar de getuigenbank. Zijn benen voelden zwaar aan. Hij ging zitten en de gerechtsbode nam de eed af. Hij keek de rechtszaal in en probeerde zijn kalmte te bewaren. Hij was Keith Simmons. Hij was een succesvolle zakenman. Hij was de man die de deals sloot. Deze oude vrouw blufte alleen maar.
Catherine liep naar het podium. Ze had geen papieren bij zich. Ze liet haar handen op het hout rusten en keek hem aan.
‘Meneer Simmons,’ begon ze, haar stem bedrieglijk licht. ‘Laten we het hebben over het ‘verkeer’ waar u het eerder over had. Het verkeer dat mijn dochter vertraging heeft bezorgd.’
Keith snoof nerveus. « Het was een beeldspraak. Ze is altijd te laat. Ze is ongeorganiseerd. »
