Ik draaide me om.
David stond aan het einde van de gang. Hij had zijn jas uitgetrokken. Zijn mouwen waren opgerold. Zijn gezicht was angstaanjagend kalm, het zweet was verdwenen, vervangen door een koude, vlakke leegte.
In zijn hand hield hij de messing sleutel.
‘Open deze deur, David,’ beval ik, gebruikmakend van al het gezag dat ik had gebruikt om concurrenten in de directiekamer te verpletteren. ‘Dit is te ver gegaan.’
David verroerde zich niet. Hij gooide de sleutel in de lucht en ving hem weer op. Het metalen geklingel galmde door de stille hal.
‘Het is nog niet eens begonnen, mam,’ zei hij zachtjes. Hij liep de woonkamer in en blokkeerde de enige doorgang naar de keuken en de slaapkamers. ‘Waarom heb je zo’n haast? Het is bijna middernacht. Het vuurwerk staat op het punt te beginnen.’
Ik duwde Leo achter me en beschermde hem met mijn lichaam. We trokken ons langzaam terug richting het keukeneiland.
‘Waarom, David?’ vroeg ik. ‘Gaat het weer over gokken? Of over dat appartementencomplex?’
David liet een droge, humorloze lach horen. Hij liep naar de tafel en pakte mijn champagneglas. Hij keek naar het vloeistofniveau. Een vleugje irritatie flitste over zijn gezicht.
‘Je hebt je glas niet leeggedronken,’ mompelde hij. ‘Je drinkt je glas altijd helemaal leeg.’
‘Jij hebt te veel, en ik heb niets, mam!’ schreeuwde hij plotseling, de kalmte verdween en de onderliggende rotzooi kwam aan het licht. ‘De woekeraars geven niets om je nalatenschap! Ze geven niets om je ‘overbruggingsleningen’! Ze willen hun geld vanavond voor middernacht, anders hakken ze mijn handen eraf. Dan nemen ze mijn leven!’
Hij bekeek zijn Rolex – een cadeau dat ik hem voor zijn 40e verjaardag had gegeven.
’11:45,’ mompelde hij. ‘Je zou nu een benauwd gevoel op de borst moeten hebben. Kortademigheid. Verwardheid.’
Toen besefte ik dat ik mijn rol moest spelen. Als hij dacht dat het gif werkte, zou hij misschien wachten. Misschien zou hij niet aanvallen. Ik had tijd nodig.
Ik greep naar mijn borst en slaakte een rauwe snik. Ik leunde zwaar tegen het marmeren aanrecht.
‘David…’ hijgde ik. ‘Het doet pijn… Ik… ik moet gaan zitten.’
‘Het is beter als je gaat liggen,’ zei David, zijn stem zakte tot een kalmerende, monsterlijke cadans. ‘Het lijkt op een hartstilstand. Digitalisderivaat. Heel moeilijk te traceren als je niet weet waar je op moet letten.’
‘David, alsjeblieft,’ smeekte ik, mijn benen trillend – vooral van angst, maar ik liet hem denken dat het door de drugs kwam. ‘Leo kijkt toe. Doe dit niet waar je zoon bij is.’
David keek naar Leo. Heel even zag ik een glimp van de jongen die ik kende – de zoon aan wie ik vroeger verhaaltjes voorlas voor het slapengaan. Maar die glimp werd onmiddellijk gedoofd door de duisternis van zijn wanhoop.
‘Leo zal het ooit wel begrijpen,’ zei David koeltjes. ‘Een erfenis is gewoon een versnelde overdracht van bezittingen. Ik doe dit ook voor hem. Zodat we niet op straat belanden.’
Hij kwam dichterbij. Hij greep in zijn jaszak.
Hij greep niet naar zijn telefoon.
Hij haalde een glimmend, zilverkleurig voorwerp tevoorschijn. Een spuit, met dop erop en gevuld met een heldere vloeistof.
‘Voor het geval het drankje te langzaam op gang komt,’ zei hij, terwijl hij de dop eraf draaide. ‘We mogen de deadline niet missen, mam. 12:01. De overschrijving wordt automatisch geactiveerd zodra de overlijdensakte is ingediend. Ik heb iemand die klaarstaat.’
« Nee! » schreeuwde Leo, terwijl hij probeerde langs me heen te springen.
Ik duwde Leo achteruit. « Ren naar de voorraadkast, Leo! Doe de deur op slot! »
« Niemand rent weg! » brulde David.
Hij sprong naar voren.
