Greg was niet perfect. Hij was koppig. Irritant. Menselijk. Maar hij was loyaal.
Die avond pakte ik een leeg notitieboekje en begon te schrijven. Over Greg. Over de roos. Over het briefje. Over de waarheid.
Als iemand leugens kan opschrijven en ze in zijn handen kan verbergen, dan kan ik de waarheid opschrijven en die verder verspreiden.
Want als ik de bladzijden van zijn dagboeken omsla, duikt één ding steeds weer op, in de marges en stille regels tussen de gedachten.
“Ik hou van haar.”
Dat heeft hij nooit verborgen gehouden.
En geen leugen kon dat afnemen.
