Hoofdstuk 4: De sloop
‘Ga weg,’ stamelde David, terwijl hij probeerde zijn moed bijeen te rapen. ‘Dit is mijn huis! Chloe is de eigenaar! Ik heb de eigendomsakte!’
Donat negeerde hem. Hij knipte met zijn vingers.
Uit de SUV’s stroomden een dozijn mannen. Ze zagen er niet uit als verhuizers. Ze zagen eruit als paramilitairen. Ze marcheerden het huis binnen en duwden zich een weg door de doodsbange feestgasten.
‘Wat doen jullie?’ schreeuwde David, terwijl hij hen achterna rende. ‘Blijf van mijn spullen af!’
Een man in een net grijs pak – de boekhouder van de familie – zette een laptop op de motorkap van een auto.
‘Meneer David Sterling,’ kondigde de accountant verveeld aan. ‘Ik heb zojuist uw offshore-rekeningen op de Kaaimaneilanden ingezien. Het lijkt erop dat er een melding is binnengekomen over vermoedelijke witwaspraktijken, gelinkt aan een dekmantelorganisatie van een drugskartel.’
‘Wat? Nee! Dat is een leugen!’ riep David.
‘Het bevriezingsbevel is tien seconden geleden uitgevoerd,’ vervolgde de accountant. ‘Uw creditcards zijn geblokkeerd. Uw spaargeld is in beslag genomen. En uw bedrijf?’ De accountant keek op. ‘Sterling Logistics? Dat was een dochteronderneming van een lege huls, eigendom van Volkov Industries. De raad van bestuur heeft zojuist besloten de CEO te ontslaan wegens ernstig wangedrag. U bent ontslagen. Met onmiddellijke ingang.’
David werd bleek. Hij pakte zijn telefoon om zijn bankapp te controleren. Toegang geweigerd. Saldo: Fout.
Hij draaide zich om naar Chloe. « Het is oké, schat. We hebben het huis nog. We kunnen het verkopen. Het is twee miljoen waard! »
Donat lachte. Het was een droog, raspend geluid.
‘Denk je dat je dit huis bezit?’ Donat tikte met zijn wandelstok op de oprit. ‘Ik heb de grond waarop deze woonwijk staat in 1990 gekocht. Ik heb de erfpachtrechten aan de projectontwikkelaar verhuurd. In het contract staat dat als de bewoner zich schuldig maakt aan ‘moreel wangedrag’, de erfpachtovereenkomst wordt ontbonden en alle bebouwing terugvalt aan de grondeigenaar.’
Donat glimlachte. « Ik ben de landeigenaar. En ik heb zojuist uw huurcontract ingetrokken. »
Chloe staarde David aan. Ze keek naar de telefoon in zijn hand, die nul saldo aangaf. Ze keek naar het huis dat niet langer van haar was.
Ze deed een stap achteruit.
‘Je zei dat je rijk was,’ siste Chloe.
‘Jawel! Ik bedoel… dit is een vergissing!’ smeekte David.
Chloe keek naar de mannen die de dure tv uit het huis droegen – niet om hem te stelen, maar om hem op de stoep kapot te gooien. Ze keek naar de angstaanjagende oude man met de gouden wandelstok.
Ze trok de diamanten ring van haar vinger. ‘Je bent een loser, David. Je bent een blut, zielige loser.’
Ze gooide de ring naar zijn gezicht. Die kaatste af op zijn jukbeen. Ze draaide zich om en rende de straat af, haar hakken tikten wild op de grond.
« Chloe! Wacht! » riep David.
“David.”
De stem kwam uit de derde SUV. Het getinte raam ging naar beneden.
De deur ging open. Ava stapte naar buiten.
Ze droeg geen joggingbroek. Ze droeg geen ziekenhuiskleding. Ze droeg een getailleerde zwarte Givenchy-jurk, hoge stilettohakken en donkere lippenstift. Haar haar was strak naar achteren gekamd. Ze zag eruit als een lid van de maffia.
Twee kinderverzorgsters kwamen achter haar aan, met de drieling in veilige draagzakken.
Ava liep de oprit op en stapte over het gebroken champagneglas heen. Ze stond voor David, torenhoog boven hem uit in haar hoge hakken.
‘Ava?’ fluisterde David. ‘Je… je ziet eruit als…’
‘Duur?’ vulde Ava aan. ‘Ik weet het.’
