De politieauto’s arriveerden net, hun zwaailichten zwaaiden machteloos tegen de macht van de militaire evacuatie. Mark werd in een zwart busje geduwd. De gasten waren slechts stipjes op het gazon.
Mijn gevangenis in de buitenwijk kromp ineen en verdween in het stratenplan en de hekken.
Ik haalde diep adem. Voor het eerst in drie jaar rook de lucht niet naar muffe bierlucht en schimmel. Het rook naar vliegtuigbrandstof en vrijheid.
Hoofdstuk 6: De nieuwe vooruitgeschoven operationele basis
Zes maanden later
De zon ging onder boven Lake Tahoe en kleurde het water in paarse en gouden tinten. De lucht was fris en rook naar dennennaalden en koud, helder water.
Ik zat in een Adirondack-stoel op het terras van de blokhut, met een mok warme thee in mijn handen. Mijn artritis was hier beter. De droge berglucht deed me goed.
Aan de waterkant stond Leo te vissen. Hij lachte. Hij was in zes maanden tijd vijf centimeter gegroeid. De donkere kringen onder zijn ogen waren verdwenen.
Mark was er ook niet meer. Hij had schuld bekend aan mishandeling met opzet, kindermishandeling en, dankzij een forensisch onderzoek dat ik had laten uitvoeren, aan federale belastingontduiking. Hij zat vijftien jaar vast in een federale gevangenis. Hij zou Leo’s jeugd, zijn adolescentie en zijn afstuderen missen.
En hij zou hem nooit meer aanraken.
De schermdeur ging achter me open. Kolonel Rhodes kwam naar buiten met een dossiermap in zijn hand.
‘Verslag uit Washington, generaal,’ zei hij, terwijl hij in de stoel naast me ging zitten. ‘Het pensioen is volledig hersteld. De achterstallige betalingen zijn verwerkt. Je bent een rijk man, Silas.’
‘Het geld interesseert me niet, Jim,’ zei ik, terwijl ik Leo een lege haak zag binnenhalen. ‘Zet het op een spaarrekening voor de jongen.’
Rhodes knikte. « En uw status? De president vraagt of u terug wilt keren naar de adviesraad. Ze hebben iemand nodig met… uw specifieke vaardigheden. »
Ik nam een slokje thee. Ik keek naar mijn handen. Ze waren nog sterk, maar ze waren moe.
‘Zeg tegen de president dat ik met pensioen ben,’ zei ik. ‘Mijn actieve diensttijd zit erop.’
Leo liet zijn hengel vallen en rende de trap van het dek op. Hij was buiten adem en zijn wangen waren rood van de kou.
“Opa! Heb je het gezien? Ik heb er bijna eentje gevangen!”
‘Ik zag het, Leo,’ glimlachte ik. ‘Het gaat steeds beter met je.’
Leo klom op mijn schoot en legde zijn hoofd tegen mijn borst. Hij keek naar Rhodes, en vervolgens naar mij.
‘Opa,’ vroeg hij, terwijl hij met zijn vinger over het litteken op mijn kin streek. ‘Ben je echt een generaal? Net als in de videogames?’
Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het donkere glas van de schuifdeur. Ik zag het grijze haar, de rimpels. Maar ik zag ook de rechte ruggengraat.
‘Dat was ik vroeger wel,’ zei ik zachtjes, terwijl ik door zijn haar streek. ‘Ik voerde het bevel over legers. Ik vertelde tanks waar ze heen moesten en vliegtuigen waar ze heen moesten vliegen.’
Leo fronste zijn wenkbrauwen en probeerde het beeld te rijmen. « Dus… wat ben je nu? Als je geen generaal meer bent? »
Ik keek naar de Iridium-satelliettelefoon die op tafel lag. Hij was opgeladen, actief, maar stil.
Ik keek naar kolonel Rhodes, die veelbetekenend glimlachte.
