‘Je wilde hem, Lila? Dan heb je hem gekregen. Jullie verdienen elkaar.’
James stond op, zijn gezicht vertrok van verdriet naar woede. « Jij kreng! Jij harteloze kreng! Ik klaag je aan! Ik neem de helft van het bedrijf! »
‘Met welke advocaat?’ vroeg Sophia. ‘Ik heb de vijf beste advocatenkantoren van de stad voor het komende jaar ingehuurd. Je zult jezelf vertegenwoordigen in de familierechtbank.’
Ze draaide zich om naar de achterkant van de zaal en stak haar hand op.
« Beveiliging. »
Twee forse mannen in donkere pakken, die bij de deuren hadden gestaan, stapten naar voren. Het waren geen hotelbeveiligers. Het waren leden van Vanguard Private Security – mannen die alleen verantwoording hoefden af te leggen aan de voorzitter.
‘Begeleid de ex-medewerker en zijn gast van het terrein af,’ beval Sophia. ‘Als ze zich verzetten, bel dan de politie voor huisvredebreuk en diefstal.’
5. De Walk of Shame
De bewakers handelden snel. Ze grepen James bij de armen.
« Haal je handen van me af! » schreeuwde James, terwijl hij de drielaagse taart omver schopte. Die viel met een klap op de grond en explodeerde in een enorme kliederboel van fondant en slagroom. « Ik ben de CEO! Ik beveel je te stoppen! »
‘Niet meer, meneer,’ zei de bewaker, terwijl hij zijn greep verstevigde. ‘Laten we gaan.’
Ze sleepten hem naar de dubbele deuren. Zijn schoenen piepten op het glazuur.
Lila volgde, luid snikkend, haar nep-designertas stevig vastgeklemd alsof die haar laatste restje waardigheid bevatte. Ze keek nog een keer achterom naar Sophia, haar ogen vol haat en angst.
Sophia knipperde niet met haar ogen.
De gasten keken zwijgend toe. Sommigen hielden hun telefoon omhoog en filmden de val van de gouden jongen. De flitsen van de camera’s verlichtten James’ rode, schreeuwende gezicht toen hij de gang in werd gesleept.
De deuren zwaaiden dicht.
De stilte die volgde was zwaar.
Toen stapte de vicepresident van de operationele afdeling, een man genaamd Marcus die dertig jaar voor Sophia’s vader had gewerkt, naar voren. Hij zag er aangeslagen uit.
‘Mevrouw de voorzitter,’ zei Marcus, terwijl hij lichtjes zijn hoofd boog. ‘Ik… wij hadden geen idee. Over uw identiteit. Of over het gedrag van meneer Sterling.’
‘Ik weet het, Marcus,’ zei Sophia. ‘James was er goed in om dingen te verbergen.’
‘Hoe kunnen we dit oplossen?’ vroeg Marcus. ‘Het bedrijf… de aandelenkoers…’
Sophia keek de kamer rond. Ze zag de angst in hun ogen. Ze zag het respect.
‘Begin met het opruimen van deze rotzooi,’ zei ze, wijzend naar de kapotte taart. ‘En zorg dat er maandagochtend een lijst met CEO-kandidaten op mijn bureau ligt. Ik wil iemand met een bewezen staat van dienst. Iemand die weet hoe hij zijn gulp dicht moet houden.’
‘Ja, mevrouw,’ zei Marcus.
Sophia liep naar de tafel waar haar tas lag. Ze pakte hem op. Ze keek niet om naar het verpeste feest. Ze keek niet om naar de lege plek waar haar man eerst had gestaan.
Ze liep de balzaal uit, haar hakken tikten ritmisch op de marmeren vloer. Het personeel opende de deuren voor haar.
Ze liep door de lobby van haar hotel. De valet had haar auto al klaarstaan – een klassieke Rolls-Royce die van haar vader was geweest.
Ze ging achter het stuur zitten. Ze keek op haar telefoon.
Drie gemiste oproepen van een geblokkeerd nummer. James.
Ze heeft het nummer niet geblokkeerd. Ze heeft het doorgestuurd naar het kantoor van haar advocaat met de mededeling: Regel het maar. Ik ga op vakantie.
Ze startte de auto. De motor spinde.
Toen ze van de stoeprand wegreed, zag ze James en Lila op de stoep staan. Ze waren aan het ruziën. James zwaaide met zijn armen. Lila huilde. Ze zagen er klein uit. Ze zagen er gewoon uit.
Sophia reed langs hen heen. Ze toeterde niet. Ze keek niet om.
Ze voegde zich in het verkeer en liet hen achter in de uitlaatgassen van haar verleden.
