‘Ik heb je niet in de val gelokt, James,’ zei Sophia. ‘Je hebt de val zelf gebouwd. Elke leugen, elke late avond, elke dollar die je aan haar hebt uitgegeven… dat waren de stenen. Ik heb alleen de deur dichtgedaan.’
James keek de kamer rond. Zijn ‘trouwe’ medewerkers – de vicepresident verkoop, de financieel directeur, de marketingdirecteur – deinsden allemaal achteruit. Ze keken Sophia met andere ogen aan. Angstige, respectvolle ogen. Ze beseften wie hun salaris betaalde.
James keek naar Lila. « Doe iets! » schreeuwde hij.
Lila liet de DNA-test vallen. « Ik? Jij zei dat jij de baas was! Jij zei dat ze niemand was! Jij zei dat ze een saaie, onvruchtbare huisvrouw was! »
« Ik ben de baas! » schreeuwde James, terwijl hij haar arm vastgreep. « Dit lossen we op! »
« Laat me los! » gilde Lila, terwijl ze hem wegduwde. « Je bent blut! Je bent ontslagen! »
Sophia keek toe hoe ze elkaar te lijf gingen. Het was zielig. Het was voorspelbaar.
‘Je wilde een cadeau dat je leven voorgoed zou veranderen, James?’ vroeg ze zachtjes.
Hij keek haar met wilde ogen aan.
‘Wees voorzichtig met wat je wenst,’ fluisterde ze. ‘Ik heb je uitsterven zojuist ingepakt.’
4. De bedelfase
De realiteit trof James als een mokerslag. De adrenaline verdween, en maakte plaats voor een kille, intense paniek.
Hij keek naar de manager die op de betaling wachtte. Hij keek naar zijn collega’s die hun blik afwendden. Hij keek naar Sophia, die kalm en onaantastbaar in haar crèmekleurige jurk stond.
Hij deed het enige wat een pestkop kan doen als hij zijn macht verliest: hij smeekte.
James zakte op zijn knieën. Het was geen theatraal gebaar; zijn benen begaven het gewoon. Hij kroop vooruit over het zachte tapijt en reikte naar de zoom van Sophia’s jurk.
‘Sophia, schat, alsjeblieft,’ smeekte hij, terwijl de tranen over zijn wangen stroomden. ‘Het was maar een kortstondige affaire! De stress… de druk van mijn baan als CEO… ik had een uitlaatklep nodig! Ik was zwak! Maar ik hou van je! We kunnen dit oplossen! Ik teken een huwelijkscontract! Ik ga in therapie!’
Sophia keek op hem neer. Ze deinsde niet achteruit. Ze deinsde niet terug. Ze bekeek hem met de klinische afstandelijkheid van een wetenschapper die een specimen observeert.
‘Je hield niet van me, James,’ zei ze. ‘Je hield van de toegang die ik je gaf. Je hield van hoe ik eruitzag aan je arm. Je hield ervan dat ik stil was.’
‘Ik kan veranderen!’ snikte James, terwijl hij haar hand vastgreep. ‘Denk aan ons leven samen! Vijf jaar!’
‘Vijf jaar lang heb ik me klein gehouden zodat jij je groot kon voelen,’ corrigeerde Sophia. ‘Vijf jaar lang heb jij het geld van mijn vader uitgegeven terwijl je deed alsof je het zelf verdiend had.’
Ze trok haar hand terug.
Lila, die zag dat James faalde, besloot haar eigen tactiek te proberen. Ze waggelde naar voren, haar buik vasthoudend, terwijl de tranen over haar perfect opgemaakte gezicht stroomden.
‘Sophia, alsjeblieft,’ snikte Lila. ‘Ik ben zwanger! Dit is een onschuldig kindje! Je kunt een kind niet op straat achterlaten! Je bent een vrouw! Je moet toch een hart hebben!’
‘Ik heb wel degelijk een hart,’ antwoordde Sophia. ‘Daarom heb ik je (nog) niet laten arresteren voor bedrijfsspionage.’
Ze wees naar de zwarte doos.
“Kijk eens binnenin, Lila. Er zit nog een papiertje in.”
Lila reikte in de doos. Ze haalde er een enkel vel blanco papier uit.
“Wat is dit?”
‘Een lijst,’ zei Sophia. ‘Van door de staat gesubsidieerde woonvoorzieningen die noodaanvragen accepteren. En een lijst met voedselbanken in de regio.’
‘Voedselbanken?’ riep Lila geschrokken uit. ‘Ik kan niet naar een voedselbank! Ik ben de moeder van de erfgenaam!’
‘De erfgenaam van wat?’ vroeg Sophia. ‘James heeft geen aandelen in Vanguard. Hij heeft geen spaargeld meer, want hij heeft alles aan jou uitgegeven. En aangezien hij nu werkloos is, krijgt hij geen ontslagvergoeding. Ik denk dat de alimentatiebetalingen… bescheiden zullen zijn.’
Ze boog zich voorover.
