Op een klein klaptafeltje lagen een digitale spraakrecorder, pennen, lege plakboeken en een stapel enveloppen.
Mijn handen trilden toen ik het dichtstbijzijnde notitieboekje oppakte.
Op de eerste pagina stond een datum.
Daaronder:
« Dingen die ik wil dat je je herinnert over je moeder. »
Advertentie
Ik begon te lezen.
Ik pakte een ander notitieboekje.
« Ze verbrandt elke keer de eerste pannenkoek en eet hem dan op, zodat jij dat niet hoeft te doen. »
« Ze zingt vals tot je erom moet lachen als je verdrietig bent. »
« Als ze je knuffelt, ruikt ze naar koffie en vanille. »
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Ik pakte een ander notitieboekje.
Advertentie
« Hoe we elkaar ontmoetten. De dag dat je geboren werd. Lessen die ik te laat leerde. »
Dit was geen affaire.
Iets waardoor ik pijn op mijn borst kreeg.
Dit was in feite niets onfatsoenlijks.
Dit was… iets heel anders.
Iets waardoor ik pijn op mijn borst kreeg.
Ik zette alles precies terug op zijn plek, stapte uit, deed het busje op slot en ging naar binnen.
Advertentie
De rest van de dag was een waas.
Ik hield het notitieboekje omhoog.
De baby voeden. De baby verschonen. Maddie ervan weerhouden de hond te likken. De vaatwasser inruimen.
Ondertussen schreeuwde mijn brein het uit: Wat is dit?
Toen Jake die avond thuiskwam, zat ik op de bank te wachten met een van de notitieboekjes op mijn schoot.
Hij liep naar binnen, legde zijn sleutels in de schaal en glimlachte. « Hé, schat. »
Advertentie
Ik hield het notitieboekje omhoog.
Alle kleur verdween uit zijn gezicht.
« Leg het uit, » zei ik.
Hij verstijfde.
Alle kleur verdween uit zijn gezicht.
Hij ging langzaam zitten, alsof zijn knieën het begaven, en staarde naar het notitieboekje.
« Ik wilde niet dat je het al gevonden had. »
