Hij schonk koffie in. Maddie stal Cheerios. Theo lag half in slaap in zijn schommelstoel.
Heb je goed geslapen?
Hij verstijfde.
« Ik hou van je. Ik stuur je later een berichtje. »
Advertentie
Het duurde maar een fractie van een seconde, maar ik heb het gezien.
Toen glimlachte hij. « Ja. Waarom? »
Ik haalde mijn schouders op. « Ik vroeg het me gewoon af. »
Hij kuste me op mijn wang. « Ik hou van je. Ik stuur je later een berichtje. »
Zijn glimlach bereikte zijn ogen niet.
Ik stond bij het keukenraam en staarde naar het busje.
Mijn maag draaide zich om. Wat er ook aan de hand was, hij zou het me niet uit zichzelf vertellen.
Advertentie
Het omslagpunt was een dinsdag.
Hij vertrok naar zijn werk. Het huis was, voor de verandering, stil. Theo lag te slapen. Maddie keek naar tekenfilms.
Ik stond bij het keukenraam en staarde naar het busje.
Ik kon het niet van me afschudden.
Ik had het gevoel dat ik zou ontploffen als ik niet oplette.
Ik zette Theo in zijn wipstoeltje, zette Maddie’s programma harder, pakte de reservesleutel uit de rommellade en ging naar buiten.
Advertentie
Ik weet het. Ik ben aan het spioneren. Maar ik had het gevoel dat ik zou ontploffen als ik niet keek.
Ik schoof de deur open.
De koude lucht en de vage geur van koffie en stof kwamen me tegemoet.
Op het eerste gezicht leek het gewoon een gezinsauto. Kruimels. Een speelgoedauto. Een lege waterfles.
Mijn hart begon te bonzen.
Toen zag ik de matras.
Een dun matrasje achterin. Een kussen. Een opgevouwen deken.
Advertentie
Mijn hart begon te bonzen.
Ik klom erin.
Het matras was niet leeg.
Foto’s. Overal.
Het was afgedekt.
Foto’s. Overal.
Foto’s van mij. Van hem. Van Maddie. Van Theo. Onze bruiloft. Ons eerste aftandse appartement. Wij op de universiteit. Ik op mijn 22e, in een zomerjurk. Ik op mijn 30e, zwanger en met een norse blik.
Advertentie
Ik lachend. Ik slapend op de bank. Ik met Maddie in mijn armen. Ik met Theo in mijn armen.
Op de vloer stonden plastic melkkratten gevuld met notitieboekjes.
Er waren afgedrukte schermafbeeldingen van teksten.
« Vergeet de melk niet, anders breken er rellen uit. Ik zou morgen zo weer met je trouwen, maar dan met betere catering. »
Polaroidfoto’s. Wazige selfies. Willekeurige spontane foto’s die ik me niet eens meer herinner.
Op de vloer stonden plastic melkkratten gevuld met notitieboekjes.
Advertentie
Op de rug van elk notitieboekje stond het jaartal vermeld.
Op de eerste pagina stond een datum.
