De ceremonie werd voortgezet.

Ik kon een deel ervan nauwelijks verstaan. De woorden waren vermengd met mijn herinneringen: Marco die op blote voeten over het stoffige erf rende, Marco die zijn huiswerk maakte onder een gele gloeilamp, Marco die als kind op mijn schoot sliep, Marco die me op zijn zeventiende beloofde dat hij me ooit zou bevrijden van de groenteverkoop.

En daar was het dan.

Staand voor het altaar.

Hij nam de hand van een vrouw die niet alleen van hem hield, maar ook het hele verhaal kende dat hem naar haar toe had gebracht.

Toen het tijd was om te stemmen, keek Marco Lara aan met nog vochtige ogen.

‘Ik dacht dat ik hier vandaag was gekomen om met de vrouw van mijn leven te trouwen,’ zei hij. ‘Maar je hebt me net geleerd dat liefde niet alleen vooruitkijken betekent… het gaat er ook om alles wat eraan vooraf is gegaan te eren.’

Lara glimlachte, terwijl ze huilde.

—En ik beloof dat ik nooit zal vergeten dat ik door met jou te trouwen ook het verhaal mag horen van de vrouw die jou mogelijk heeft gemaakt.

De kerk beefde opnieuw in een emotionele stilte.

Ik hield mijn hand voor mijn mond om te voorkomen dat ik te hard zou snikken.

Toen ze eindelijk tot man en vrouw werden verklaard, voelde hun kus als iets groters dan een bruiloft. Als een belofte tussen generaties. Als een brug tussen mijn buurtmarkt en die zaal vol belangrijke mensen.

Het feest na de ceremonie vond plaats in een enorme tuin met lange tafels, warme verlichting en zachte muziek. Ik was van plan er maar even te blijven en dan discreet te vertrekken. Ik had voor één middag al te veel meegemaakt.

Maar ze lieten me ook niet gaan.

Zodra ik plaatsnam aan een afgelegen tafeltje met een glas hibiscuswater, kwamen er verschillende mensen op me af.

Allereerst een verre tante van Lara, met een parelketting om en een rode neus van het vele huilen.

‘Heb je die jurk zelf geborduurd?’ vroeg ze.

Ik knikte.

—Vele jaren geleden.