Ik kon alleen maar ‘dankjewel’ zeggen.

En te midden van dat alles begreep ik iets waardoor ik nog rustiger werd: Lara had me al een tijdje in de gaten gehouden. Me geobserveerd. Dingen begrepen die zelfs mijn eigen zoon in zijn enthousiasme niet had opgemerkt.

Later, toen de avond al verlicht werd door de tuinlampen en de muziek vrolijker werd, kwam Marco naar mijn tafel.

—Mam, kom eens hier.

-Waarheen?

—Laten we met je dansen.

Ik barstte in lachen uit, terwijl mijn tranen nog vloeiden.

—Nee, zoon, ik weet niet hoe ik die dansen moet uitvoeren.

Hij keek me aan met dezelfde koppige blik die hij als kind altijd gaf als hij zijn zin wilde krijgen.

—Dus je zult het vandaag leren.

Hij leidde me naar het midden van de tuin. De muziek werd iets zachter. En voor ieders ogen omhelsde mijn zoon me en begon langzaam met me mee te bewegen, net zoals toen hij klein was en in de keuken op mijn voeten klom om te ‘dansen’.

Het publiek applaudisseerde.

Iemand huilde.

Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en even zag ik niet meer de getrouwde man, de professional, de eigenaar van een beter leven.

Ik zag het kind dat ik had opgevoed met tomaten, slapeloze nachten en pure koppigheid.

‘Ben je gelukkig?’ fluisterde hij in mijn oor.

Ik heb er maar een seconde over nagedacht.

—Ja,—antwoordde ik.—. Want vandaag heb je me het gevoel gegeven dat alles de moeite waard was.