‘Dat is geen liefde, Nathan. Dat is angst. En ik weet niet of ik daarmee kan leven.’

Hij knikte. Toen zei hij zachtjes: « Maar het was de enige manier die ik kende om te stoppen met tijdverspilling. »

Even begreep ik waar het vandaan kwam, ook al kon ik niet accepteren wat het met ons deed.

‘Houd dan op met het schrijven van eindes voor me,’ zei ik.

Nathan keek me aan.

‘Als je zo bang bent om tijd te verliezen, stop dan met leven alsof die tijd al voorbij is,’ vervolgde ik, met een vaste stem. ‘Want ik blijf niet waar al om me gerouwd wordt.’

Toen ik klaar was, zag ik zijn ogen vol tranen schieten, en op dat moment begreep ik iets heel duidelijk… Ik was niet degene die in deze relatie weggleed.

We reden in stilte terug, maar het voelde anders.

Het huis zag er hetzelfde uit toen we aankwamen. Maar ik niet.

De lade stond nog open. De andere brieven lagen er nog in.

Ik pakte er eentje op en ging tegenover Nathan zitten.

Hij bekeek me lange tijd, alsof hij een keuze maakte die hij nog nooit eerder had gemaakt. Toen kwam hij dichterbij – niet te dichtbij, precies dichtbij genoeg.

‘Ik wil je niet verliezen, Mattie,’ zei hij zachtjes, ‘maar ik begrijp nu eindelijk dat ik je al aan het verliezen ben door van je te houden alsof je elk moment kon sterven.’

Ik bewoog me niet.

‘Ik heb niet meer tijd met je nodig,’ vervolgde hij. ‘Ik moet stoppen met het verspillen van de tijd die ik heb. Ik kan niet beloven dat ik niet bang zal zijn. Maar ik kan wel beloven dat ik die angst niet zal omzetten in een toekomst waarin je gedwongen wordt te leven. Ik wil hier bij je zijn… terwijl jij hier bij mij bent. Niet vooruitlopend. Niet achteraf. Gewoon hier.’