Na meer mislukte relaties dan ik me kan herinneren, geloofde ik niet meer dat liefde iets was dat eeuwig duurde. Toen ontmoette ik Nathan op mijn 42e, en alles in me zei dat hij de ware was… maar op onze huwelijksnacht onthulde hij iets waar ik niet klaar voor was.
Ik heb al eerder liefde gekend, toen ik nog geloofde dat alleen inspanning een relatie in stand kon houden.
Die relaties zijn niet in één keer stukgelopen. Ze zijn geleidelijk aan stuk gegaan.
En toen ik wegging, droeg ik een stil besef met me mee dat liefde niet iets is wat je kunt behouden, simpelweg omdat je dat wilt.
De jaren die volgden waren niet dramatisch, maar wel gevuld met kleine teleurstellingen die zich in de loop der tijd opstapelden.
Ik ontmoette mannen die in eerste instantie geschikt leken, voerde gesprekken die me een tijdje hoop gaven, en ging relaties aan die bijna werkten – totdat ze dat niet meer deden.
Geleidelijk, zonder er bewust voor te kiezen, hield ik op met verwachten dat er iets blijvends uit zou voortkomen.
Ik was niet ongelukkig. Ik heb het gewoon leren accepteren en mezelf de ruimte gegeven om een leven op te bouwen dat niet afhankelijk was van de steun van anderen.
Ik had mijn routines, mijn eigen ruimte, mijn rust – en hoewel er momenten waren waarop ik me leeg voelde, waren ze nooit ondraaglijk.
Tegen de tijd dat ik 42 werd, had ik de hoop opgegeven dat de liefde ooit nog mijn pad zou kruisen.
