De stilte voor de storm

Er veranderde iets in mij op dat moment.

De angst verdween.

De pijn was er nog steeds… maar daaronder zat iets kouders.

Woede.

Ik keek David recht in de ogen.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik zachtjes.

“U kent de wet.”

Toen stak ik mijn hand uit.

“Geef me je telefoon.”

Hij grijnsde.

« Waarom? »

« Bel mijn vader. »