Ik liep naar de kassa, pakte een pen en rolde een blanco bonnetje uit de machine. Aan de achterkant schreef ik, net als al die jaren geleden: WEES VOORZICHTIG…
Ik liep naar de tafel om hun lege glazen op te halen en liet het papiertje onopvallend in haar hand glijden. Ze keek op, geschrokken. Ik glimlachte bemoedigend naar haar, draaide me om en liep terug naar de bar. Daar stond mijn filiaalmanager en beste vriendin de glazen te poleren. Ze keek me aan met diezelfde scherpe, begrijpende blik die ze vijf jaar geleden had toen ze dat bonnetje in míjn hand drukte.
De serveerster van toen was nu mijn zakenpartner. We glimlachten naar elkaar in de wetenschap dat, zolang wij er waren, geen enkele vrouw die avond alleen de rekening van de leugens zou betalen.
