Hij merkte helemaal niets van mijn ijzige stilte. Hij bleef maar praten, de hele rit lang. Hij praatte met een arrogante flair over zijn intensieve fitnessroutine, een vaag idee voor een tech start-up dat hem miljoenen zou gaan opleveren, en hoe zijn ex-vriendin « veel te aanhankelijk en gek » was geweest. Ik knikte alleen maar en keek uit het raam naar de vervagende lichten van de stad, terwijl ik me afvroeg hoeveel van deze charme en deze verhalen tot in de puntjes waren gerepeteerd.
Toen hij me eindelijk afzette bij mijn huis, leunde hij met een verleidelijke grijns naar me toe. « Tweede date? » Ik glimlachte flauwtjes, mijn hart bonzend in mijn keel. « Ik app je wel. » Hij reed weg, nog steeds grijnzend, ervan overtuigd dat hij me om zijn vinger had gewonden.
Ik stond op mijn veranda en voelde me misselijk. Een deel van mij, het bange deel, wilde hem onmiddellijk blokkeren, de deuren op slot draaien en doen alsof deze avond nooit had plaatsgevonden. Maar een ander deel van mij—het koppige, woedende deel—had antwoorden nodig…
