Uiteindelijk stuitte ik op een diepe, verborgen Reddit-thread over een man in onze stad die valse namen gebruikte om jonge vrouwen op te lichten. Hij parasiteerde op hun empathie voor geld, gratis ritjes en slaapplaatsen. De thread stond vol met waarschuwingen, screenshots van wanhopige DM’s, en uiteindelijk één wazige foto die stiekem in een bar was genomen. Het was hem. Geen twijfel mogelijk.
Ik voelde me fysiek ziek. Hoe had ik zo blind kunnen zijn?
Twee dagen later lichtte mijn telefoonscherm op. Een berichtje van hem: « Hey, prachtig. Heb veel aan je gedacht. Kan ik vanavond even bij jou langskomen? »
Ik had hem moeten blokkeren. Dat had elk rationeel mens gedaan. Maar de woede in mij had zich omgezet in een kille vastberadenheid. Ik stuurde terug: « Tuurlijk. »
Ik bereidde mijn appartement strategisch voor. Ik deed slechts één zachte lamp aan en legde een knusse deken op de bank om een ontspannen sfeer te creëren. Maar achter de schermen was ik voorbereid. Mijn tas was verborgen in een afgesloten kast. Mijn laptop en belangrijke documenten had ik al bij mijn zus afgegeven. Er was absoluut niets van waarde in het zicht…
