Leven met verlies
De maanden die volgden waren de moeilijkste van mijn leven. Het huis voelde leger aan dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
Ik miste hem op allerlei manieren, groot en klein. Het geluid van zijn geneurie terwijl hij het ontbijt klaarmaakte. De manier waarop hij zijn hoofd kantelde als hij ergens over nadacht. Zijn zachte herinneringen om pauzes te nemen als ik te hard werkte.
Ons huis was ooit gevuld met liefde in elke hoek. Nu was het gevuld met afwezigheid, en op de een of andere manier voelde die stilte oorverdovend aan.
Het parfumflesje werd een symbool van alles wat er tussen ons onafgemaakt was gebleven. Elke keer dat ik het zag liggen terwijl ik in de lade naar iets anders zocht, schoof ik het snel naar achteren, alsof het verbergen ervan de pijn op de een of andere manier kon verzachten.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het weg te gooien, maar ik kon er ook niet echt naar kijken. Het symboliseerde mijn onvermogen om te waarderen wat ik had toen ik het nog had.
Dagen werden weken, en weken werden maanden. De scherpe kantjes van verdriet leerde ik geleidelijk aan te dragen, hoewel het nooit echt lichter werd.
