Een laatste reflectie
Het parfumflesje staat er nog steeds, een dagelijkse herinnering aan liefde en verlies, aan lessen die te laat en net op tijd geleerd zijn.
Ik heb die ketting waar hij voor aan het sparen was nooit gekregen. Ik heb ook nooit zijn gezicht kunnen zien toen hij hem me eindelijk gaf.
Maar ik kreeg iets veel waardevollers. Ik leerde de diepte van zijn liefde kennen, die niet tot uiting kwam in grootse gebaren, maar in doordachte planning. In stille spaarzaamheid. In verborgen briefjes, bedoeld om uit te leggen wat hij niet hardop kon zeggen.
Ik heb geleerd dat de kleinste verpakkingen soms de grootste waarheden bevatten. Dat teleurstelling vaak diepere verhalen verbergt. Dat liefde ons nog lang na verlies iets blijft leren.
En elke ochtend als ik wakker word en die fles op mijn nachtkastje zie staan, word ik aan dat alles herinnerd. Het goede en het pijnlijke, het bekende en het mysterieuze, het verloren en het voor altijd bewaarde.
Die geur die ik bijna had weggegooid, die ik in een la had gestopt en probeerde te vergeten, bleek een geschenk te zijn waar ik steeds weer plezier van heb. Geen geur, maar betekenis. Geen glamour, maar waarheid. Niet wat ik verwachtte, maar precies wat ik nodig had.
