Een moment van teleurstelling
In de tas zat een flesje parfum. Maar niet zo’n parfum zoals je die in warenhuizen vindt, met elegante verpakkingen en bekende designermerken.
Dit was het type dat je aan het einde van de supermarktgangen ziet. Eenvoudige verpakking. Generiek uiterlijk. Het soort dat misschien tien of vijftien dollar kost.
Heel even kon ik mijn reactie niet helemaal verbergen. Een vleugje teleurstelling flitste over mijn gezicht voordat ik het kon tegenhouden.
Ik probeerde mezelf wijs te maken dat cadeaus niet het belangrijkste waren. Dat de gedachte erachter belangrijker was dan het prijskaartje. Dat onze liefde niet werd afgemeten aan de hoeveelheid geld die we uitgaven.
Maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet gekwetst was. Niet vanwege de geur zelf, maar omdat het zo’n minimale inspanning leek in vergelijking met de moeite die ik had gedaan om zijn cadeau te vinden.
Na al die extra diensten en zorgvuldige planning voelde dit als een bijzaak. Iets wat op het laatste moment even snel in elkaar was geflanst tijdens het doen van andere boodschappen.
Toch glimlachte ik. Ik bedankte hem. Ik gaf hem een kus en zei dat het heerlijk was.
Toen we die avond thuiskwamen, stopte ik de fles in mijn lade. Ik haalde de plastic verpakking er niet eens af. Ik zette hem er gewoon neer en probeerde er niet meer aan te denken.
