Toen alles veranderde
Drie weken later stortte mijn wereld in op een manier waarop ik me nooit had kunnen voorbereiden.
Mijn man is plotseling overleden. Het ene moment maakte hij deel uit van mijn dagelijks leven, en het volgende moment was hij voorgoed weg.
Het horloge dat ik hem had gegeven lag op zijn nachtkastje en liep nog steeds perfect op tijd. De parfum in mijn lade was onaangeroerd gebleven, een stille herinnering aan ons laatste gezamenlijke feest.
Ik kon niet naar die fles kijken zonder een scherpe steek van spijt te voelen. Elke keer dat ik die lade opendeed en hem daar zag staan, herinnerde ik me mijn teleurstelling. Mijn gebrek aan dankbaarheid. Mijn focus op wat het cadeau níét was, in plaats van simpelweg het gebaar te waarderen.
Als ik de tijd had kunnen terugdraaien naar die jubileumavond, had ik zijn hand langer vastgehouden. Had ik hem verteld hoeveel ik van hem hield. Had ik elke seconde gekoesterd in plaats van me door teleurstelling te laten overschaduwen.
Maar verdriet kent geen terugspoelknop. Het neemt gewoon alle woorden weg die je niet hebt gezegd en laat je achter met het zware besef dat je nooit meer een tweede kans krijgt.
